Костыль - Анна Герман

Куда я спрячу вечную тревогу,

Куда исчезнет память — не пойму.

Костыль тяжел, костыль идет в дорогу,

Дорогу уступите вы ему.

Мальчишке было лет совсем немного,

Он в бой ходил под пулеметный свист.

Сейчас он ходит трудно, одноного,

Чтоб вы могли отплясывать свой твист.

А ведь и он отплясывал когда-то…

Потом, в свои семнадцать с небольшим,

Пошел «плясать» огнем из автомата,

Сквозь рев войны врага сражая им.

Он сшит из нервов, а не из гранита,

Всей сутью жизни к подвигу готов.

А где была нога его зарыта —

Там ни могилы нету, ни цветов.

Я не в укор вам, люди доброй воли.

Пускай цветут и пенятся сады!

И дай вам Бог такой не видеть доли

И никогда не плакать от беды.

Я лишь хочу сказать, геленджичане:

Увидев ветерана с костылем,

Вы поклонитесь, вспомните с печалью,

О всех, благодаря кому и мы живем.

Мәңгілік уайымды қайда жасырайын,

Жад қайда жоғалады - мен түсінбеймін.

Балдақ ауыр, балдақ жолда жүреді,

Оған жол беріңіз.

Бала өте аз жаста еді,

Ол пулемет ысқырығы үнімен шайқасқа аттанды.

Енді ол қатты жүреді, жалғыз,

Сіз өзіңіздің бұралғаныңызды билей аласыз.

Бірақ ол бір рет биледі ...

Содан он жеті жасында,

Автоматты отпен «биге» барды,

Жау соғысының дүбірі арқылы, оларды қырып.

Ол граниттен емес, жүйкеден тігілген,

Өмірдің бар мәнімен мен ерлікке дайынмын.

Оның аяғы қайда жерленген -

Мола да, гүл де жоқ.

Мен сендерді жамандамаймын, ақ ниетті адамдар.

Бақшалар гүлдеп, көбейсін!

Ал үлесті көрмеуден Алла сақтасын

Және ешқашан қиындықтан жыламаңыз.

Менің айтайын дегенім, Геленджик тұрғындары:

Балдақ ұстаған ардагерді көріп,

Тағзым етесің, мұңмен еске аласың,

Барлығы туралы, біз кімнің арқасында өмір сүреміз.