I've Heard the Tearstained Monologue You Do There By the Door Before You Leave - John Hartford

Sometimes I get to thinking that I’ve passed this point in life one time before.

Like the re-run of some movie that I saw a thousand Saturdays ago.

And I get the feeling that I know exactly what your gonna do and say before it

happens

in each scene.

I find myself rehearsing for that blackout situation, when the punchline reaches

out and punches me.

I always play the same old part;

the good guy gets the girl, I wind up dead.

Those rides into the sunset when the credits start to roll, are only flashed

upon

the screen inside my head.

The show is done, the lights go up, I throw my empty popcorn box away,

go back to unreality on rubber legs, I walk into the day.

Life is never logical, the faces change, the lines all stay the same.

I know the cues where I came in, the exits but I can’t recall your name.

So save your breath, don’t tell me how it all comes out, somehow I think I know.

I’ve heard that tear stained monologue you do there by the door before you go.

What makes me take you by the hand and stand around in line one time again.

And see the same old madness while I ask «is this the place where I came in?»

So save your breath, don’t tell me how it all comes out, somehow I think I know.

I’ve heard that tear stained monologue you do there by the door before you go.

Кейде мен осы ойды өмірде бір рет өткіздім деп ойлаймын.

Мен мың сенбіде көрген кейбір фильмдердің қайта іске қосылуы сияқты.

Мен сенің не істейтініңді және оның алдында айтатыныңды нақты білетіндей сезінемін

орын алады

 әр көріністе.

Мен соңғы сызығы жеткенде, сол өшіру жағдайына репетиция жасап жатырмын

шығып, мені ұрады.

Мен әрдайым бұрынғы рөлді ойнаймын;

жақсы жігіт қызды алады, мен өлемін.

Несиелер ална бастағанда, күн батқанға дейін барулар тек жыпылықтайды

бойынша

менің басымның ішіндегі экран.

Шоу аяқталды, шамдар жанды, мен бос попкорн қорабын лақтырып жіберемін

резеңке аяқтардағы шындыққа қайта қайта қайтып   күнге  жүремін.

Өмір  ешқашан қисынды емес, бет-әлпет өзгереді, сызықтар өзгеріссіз қалады.

Мен кіргенімді білемін, олар шығады, бірақ мен сенің атыңды еске түсіре алмаймын.

Тынысыңызды сақтаңыз, маған бәрі қалай болатынын айтпаңыз, әйтеуір, мен білемін деп ойлаймын.

Мен сіз барар алдында есіктің жанында жасайтын көз жасы дақтары бар монологты естідім.

Сенің қолыңнан ұстап, кезекке тағы бір рет тұруыма не себеп болды?

«Мен кірген жер осы ма?» деп сұрасам, сол ескі ессіздікті көремін.

Тынысыңызды сақтаңыз, маған бәрі қалай болатынын айтпаңыз, әйтеуір, мен білемін деп ойлаймын.

Мен сіз барар алдында есіктің жанында айтатыныңызды естідім.