Two-Headed Monster - Showbread

It’s easier to speak your mind when the world loves what you have to say

Oh they gyrate their way, they shout when they say:

«let us never see the day the sun sets on your heart.»

But when i am alone in the dark i wonder where i’ve been, i wonder where i’m

going

Is part of being strung along being helplessly unknowing?

And what of the scoundrels who lead the sheep astray?

Oh they question their masters, their parents and pastors, and in the hereafter

They’re steeped in the dark

And when i am alone, in my heart i wonder where they’ve been and where they’re

going

Is part of rebellion conceit of the unknowing?

Is it difficult to speak your mind when the world hates the things you have to

say?

Oh they screech and they bray, there is doubt and dismay, may the sun set on

this day

When you dragged all of them effortlessly straight into the dark

While they where there they wondered:

What if the kings that we’ve put on their thrones aren’t really kings at all?

What if they should fall?

And all of the false gods that we’re prostrated before have no gracious reign

in mind

What if we wake up to find ourselves coiled in their ashes?

We will finally start to wonder what it is that we should leave behind

We’ll see the signs and realize there’s never been a better time to overthrow

the principalities

In all our words, in all our deeds

And storm the gates of hell to show them they will not prevail

If all our hopes and all our dreams fall on deaf ears

Then let them see

The gates of hell will not prevail

And you’ve broken the chains on me

I needed to be vindicated for all of my frustrations

But dragging all my grievances was heavy as damnation

I don’t need to feel so right, but I badly want to feel alive

I’m done with a contest of wills

And i’m not afraid to die

Сіздің айтқаныңызды әлем ұнататын болса, өз ойыңызды айту оңай болады

О олар жолын бұрады, олар айтқанда:

«Жүрегіңізге күн батқан күнді көрмейік».

Бірақ мен қараңғыда жалғыз қалғанда, мен қайда болдым, қайда екенмін деп ойлаймын.

барады

Білмей қалудың бір бөлшегі ме?

Ал қойды адастыратын арамзалар ше?

О олар қожайындарынан, ата-аналарынан, пасторларынан және ақыретте  сұрақ қояды

Олар қараңғыда басылған

Жалғыз қалғанда, менің жүрегімде олар қайда болды және қайда болды деп ойлаймын.

барады

Білмеген бүліктің артуы?

Әлем сізге қажет нәрселерді жек көрсе, өз ойыңызды айту қиын ба?

айт?

О олар айқайлайды және олар айқайлайды, күмән               күн батып кетсін

осы күн

Сіз олардың барлығын  оңай қараңғылыққа сүйреп апарған кезде

Бұл жерде олар таң қалды:

Біз тағына отырғызған патшалар шынымен де патшалар болмаса ше?

Олар құлап кетсе ше?

Ал біз сәжде еткен жалған құдайлардың барлығында мейірімді билік жоқ

ойда

Егер біз оянсақ, олардың күлінде жатқанымызды көрсек ше?

Ақырында, біз артта не қалдыруымыз керек деп ойлай бастаймыз

Біз белгілерді көріп, құлататын жақсы уақыт болған емес

князьдіктер

Барлық сөзімізде, барлық ісімізде

Және олар жеңе алмайтынын көрсету үшін тозақтың қақпаларын жар

Біздің барлық үмітіміз бен армандарымыз кеңірек құлақ құлағымыз қаласса

Содан кейін олар көрсін

Тозақтың есіктері жеңе алмайды

Сіз мендегі шынжырларды  үздіңіз

Мені барлық ренжітулерімді ақтау керек болды

Бірақ менің барлық реніштерімді көтеру қарғыс сияқты ауыр болды

Мен өзімді дұрыс сезінудің қажеті жоқ, бірақ өзімді тірі сезінгім келеді

Мен ерік  сайыс      біттім

Мен өлуден қорықпаймын