I. — - Richard Lewis, Geoffrey Parsons, Анри Дюпарк

L’herbe est molle au sommeil sous les frais peupliers,

Aux pentes des sources moussues,

Qui dans les prés en fleur germant par mille issues,

Se perdent sous les noirs halliers.

Repose, ô Phidylé!

Midi sur les feuillages

Rayonne et t’invite au sommeil.

Par le trèfle et le thym, seules, en plein soleil,

Chantent les abeilles volages.

Un chaud parfum circule au détour des sentiers,

La rouge fleur des blés s’incline,

Et les oiseaux, rasant de l’aile la colline,

Cherchent l’ombre des églantiers.

Les taillis sont muets;

le daim, par les clairières,

Devant les meutes aux abois

Ne bondit plus;

Diane, assise au fond des bois,

Polit ses flèches meurtrières.

Dors en paix, belle enfant aux rires ingénus,

Aux nymphes agrestes pareille!

De ta bouche au miel pur j'écarterai l’abeille,

Je garantirai tes pieds nus.

Laisse sur ton épaule et ses formes divines,

Comme un or fluide et léger,

Sous mon souffle amoureux courir et voltiger

L'épaisseur de tes tresses fines!

Sans troubler ton repos, sur ton front transparent,

Libre des souples bandelettes,

J’unirai l’hyacinthe aux pâles violettes,

Et la rose au myrte odorant.

Belle comme Érycine aux jardins de Sicile,

Et plus chère à mon coeur jaloux,

Repose!

Et j’emplirai du souffle le plus doux

La flûte à mes lèvres docile.

Je charmerai les bois, ô blanche Phidylé,

De ta louange familière;

Et les nymphes, au seuil de leurs grottes de lierre,

En pâliront, le coeur troublé.

Mais, quand l’Astre, incliné sur sa courbe éclatante,

Verra ses ardeurs s’apaiser,

Que ton plus beau sourire et ton meilleur baiser

Me récompensent de l’attente!

Салқын теректер астында шөп жұмсақ ұйықтайды,

Мүк бұлақтардың баурайында,

Мың түтіктен өркен гүлді шалғындарда кім,

Қара тоғайлардың астында адасып кет.

Демал, уа, Фидил!

Түсте жапырақтарда

Сәуле береді және ұйықтауға шақырады.

Беде мен тасшөппен, жалғыз, толық күн астында,

Құбылмалы аралар ән салады.

Жылы хош иіс соқпақтардың қиылысында айналады,

Қызыл жүгері иіліп,

Ал құстар төбені сүзіп,

Итмұрынның көлеңкесін іздеңіз.

Тәртіп сақшылары үнсіз;

бұғылар, төбелер арқылы,

Қоршауда қалған бумалардың алдында

Енді секірмейді;

Диана, орманда терең отыр,

Оның өлтіретін жебелерін жылтыратады.

Жатқан жерің жайлы болсын, тапқыр күлкісі бар сұлу бала,

Ауыл нимфаларына ұқсайды!

Мен сенің таза бал аузыңнан араны қорғаймын,

Жалаң аяғыңа кепілдік беремін.

Иығыңызға және оның құдайлық формаларына қалдырыңыз,

Сұйық және жеңіл алтын сияқты,

Сүйіспеншілікке толы демім астында жүгіріп, ұшып жүрмін

Жіңішке тоқылған шаштарыңыздың қалыңдығы!

Демалысыңды бұзбай, мөлдір маңдайыңда,

Серпімді жолақтардан бос,

Мен гиацинтті ақшыл күлгінмен біріктіремін,

Ал тәтті мирт көтерілді.

Сицилияның бақтарында Эрицин сияқты әдемі,

Менің қызғаныш жүрегім үшін қымбат,

Демалыс!

Ал мен ең тәтті тыныспен толтырамын

Мойынсұнғыш ерніме сыбызғы.

Мен орманды таң қалдырамын, уа, ақ Фидиле,

Сіздің таныс мақтауыңыздан;

Ал нимфалар шырмауық үңгірлерінің табалдырығында,

Мазасыз жүректермен бозарып кетеді.

Бірақ жұлдыз өзінің жарқыраған қисығына еңкейгенде,

Жалындағанын көрер,

Сіздің ең жақсы күлімсіреуіңіз бен сүйіспеншілігіңізден гөрі

Күткенім үшін маған сыйлық беріңіз!