Романс для Анны - Шым

Звякнет медной уздой сбруя.

Фыркнет конь, упряжу почуя.

Ржаво скрипнут петли ворот,

Пожаром зарница полыхнёт.

Лязгнет дверное кольцо,

Всхлипнет младенец сквозь сон.

Ветер пламя качнет в печи,

Гитара дрогнет и замолчит.

Догоняй меня, Анна.

Ей снится крик в степи туманной.

Там исчезает в ночи фургон,

Растворяется мутный сон.

Ну что ты глядишь на меня?

Я здесь, тебе приснился не я.

Ты же видишь, Анна, я рядом.

Ну что не сводишь взгляда?

Ты плачешь, цыганская кровь,

Что ж, своим слезам не прекословь.

Раскрой глаза в воде горючей,

Только не плачь беззвучно.

Достань вино и стол накрой,

Повод есть у нас с тобой.

Будем пить — станем пьяны,

Будем смеяться и плакать над нами.

Боже мой, смейся громче, Анна!

Я отхлебну твой смех жадно,

Твой горький, горестный смех,

Он мне злейшее зелье из всех.

Плачь теперь я тебе говорю.

Слышишь, Анна?

Я другую люблю.

Всю жизнь, до смерти, безоглядно,

Всю смерть навечно, безвозвратно.

Плачь, я вывел фургон за ворота,

Ты спала, я впотьмах искал что-то,

Что обронил в траве или на пороге,

Не в конце — в начале нашей дороги.

Догони меня, Анна, догони меня!

Окликни во след меня по имени.

К чёрту всё!

Нет законов, ей богу!

Возьми и за оглобли разверни дорогу.

Смейся Анна, колесо в колее,

Повозка в степи, клубами пыль во след.

Кто-то повозке — это видимо я.

Странно, женщина плачет, видимо Анна.

Әбзелдер мыс шылбырдай сыңғырлайды.

Жылқы міңгірлейді, мен жабамын.

Қақпаның топсалары тоттанып сықырлайды,

Найзағай отпен жарқырайды.

Есік сақинасы шырылдайды

Бала арман арқылы жылайды.

Жел пештегі жалынды тербетеді,

Гитара дірілдеп, үнсіз қалады.

Мені қуып жет, Анна.

Тұманды далада айғайлағанды ​​армандайды.

Онда фургон түнде жоғалады,

Бұлыңғыр арман ериді.

Ал, сен маған не қарап тұрсың?

Мен мұндамын, сен мен туралы армандаған жоқсың.

Көрдің бе, Анна, мен жақынмын.

Ал, неге көзіңді алмайсың?

Жылайсың, сыған қаны,

Жарайды, көз жасыңа қарсы тұрма.

Көзіңді жанғыш суда аш,

Тек үнсіз жылама.

Шарап алып, дастархан жайып,

Сізбен біздің себебіміз бар.

Біз ішеміз - мас боламыз,

Үстімізде күліп, жылаймыз.

Құдайым, қаттырақ күл, Анна!

Мен сенің күлкіңді ашкөздікпен жұтып аламын,

Ащы, мұңды күлкің,

Ол мен үшін ең жаман дәрі.

Қазір айтамын жыла.

Сен Аннаны естисің бе?

Мен басқаны сүйемін.

Өмір бойы, өлгенше, абайсызда,

Барлық өлім мәңгілік, қайтымсыз.

Жыла, мен фургонды қақпадан шығардым

Сен ұйықтадың, мен қараңғыда бірдеңе іздедім,

Шөпке не босағаға түсіргенім,

Соңында емес – жолымыздың басында.

Мені қуып жет, Анна, мені қуып жет!

Менің атыммен артымнан қоңырау шалыңыз.

Мұның бәрі тозаққа!

Ешқандай заң жоқ, құдай!

Оны алыңыз да, жолды біліктерден бұраңыз.

Күліңіз Анна, доңғалақ

Далада вагон, ізінде шаң бұлт.

Арбадағы біреу мен сияқты.

Бір қызығы, әйел жылап тұр, шамасы, Анна.