El Viajero - Raphael

Yo quiero ser el viajero

De mil caminos sin rumbo

Que pateando senderos

Llego' a salirse del mundo.

Aquel viajero estrenaba

Cada dia un horizonte,

Cada atardecer el alma

Y una estrella cada noche.

No llevaba ni mochila,

Ni sombrero no basto’n,

Su equipaje era su vida,

Que unas veces era piedra

Y otras veces era flor.

No se paraba màs tiempo

Que para hacer un amigo,

Y para envidia del viento,

Seguia estrenando caminos.

Que no llevaba ni mochila,

Ni sombrero ni basto’n,

Su equipaje era su vida,

Que unas veces era piedra

Y otras veces era flor.

Мен саяхатшы болғым келеді

Мақсатсыз мың жолдың

сол тепкі соқпақтары

Мен әлемді тастап кетемін.

сол саяхатшы тұсауы кесілді

Күн сайын көкжиек,

Әр кеш сайын жан

Әр түнде бір жұлдыз.

Менің рюкзакым да болмады,

Не қалпақ, не таяқ,

Оның жүгі оның өмірі болды,

Бұл бір кездері тас болды

Ал басқа уақытта бұл гүл болды.

Ол одан әрі тоқтамады

Дос болғаннан гөрі,

Ал желдің қызғанышына,

Ол жолдарды аша берді.

Оның тіпті рюкзактары жоқ екенін,

Не қалпақ, не таяқ,

Оның жүгі оның өмірі болды,

Бұл бір кездері тас болды

Ал басқа уақытта бұл гүл болды.