Пролог - Пилот

Прекрасной неземною красотой,

Слепя глаза и подчиняя слепо,

Походкой гордою идет по людям та,

Что ждет крови их.

В невежестве нелепа, как в страсти горяча,

Так в благости как мед.

Руками липкими себя же обнимая,

Она ей предназначенную жертву ждет,

Чтоб восхищения зажечь в душе

Всепожирающее пламя.

И пепел сдуть с себя очередного наглеца,

Посмевшего взглянуть в сей лик небесный.

И нежность рук, и голос столь прелестный у нее,

Что незаметна издали коса.

Она, как бритва острая с небес занесена,

Отсчитывая каждому безжалостные сроки.

Но все предпочитают смотреть в ее глаза

И видеть сны, сны Мритью Локи.

Ерекше сұлулық,

Көзіңді соқыр етіп, соқыр бағынышты,

Ол адамдар арасында мақтанышпен жүреді,

Олардың қанын не күтіп тұр.

Надандықта бұл абсурд, құмарлықта ыстық,

Сондықтан жақсылықта бал сияқты.

Жабысқақ қолдармен құшақтап,

Ол тағдырдың құрбанын күтуде,

Жан дүниесінде таңданыс отын жағу

Барлығын тұтынатын жалын.

Күлді тағы бір арсыздың үстінен ұшыр,

Мына көк жүзіне кім қарауға батылы барды.

Оның қолдарының нәзіктігі және оның дауысы өте сүйкімді,

Орақ алыстан көрінбейді.

Ол, өткір ұстара сияқты, көктен әкелінді,

Әрбір аяусыз уақытты санау.

Бірақ бәрі оның көзіне қарауды жөн көреді

Мритю Локидің армандарын, армандарын көру.