Город - Пилот

Слышал в детстве я сказку про город чужой.

Там все жители спят, тишина и покой.

На улицах никого, в своей уютной норе

Свернулся сытый зверь, и несётся везде

Чёрной птицей снег по дороге.

Не в нём ли окна зажгут,

Когда в последний путь пойдут ноги мои?

И я пожму лапу Зверю, что выйдет встретить меня.

Крылья свои сложу устало,

Закрою глаза и побегу в своем сне.

«Спокойной ночи" — усмехнутся мне в спину,

И полечу по земле, как

Чёрной птицей снег по дороге.

Тот старый город не сказка и не так далеко.

Каждый, кто смотрит в мои глаза, может увидеть его.

Где красный мак, осыпаясь углями, полыхнёт в огне,

Слышишь, как, тихо звеня, летит к тебе

Чёрной птицей снег по дороге.

Мен бала кезімде бөтен қала туралы ертегіні естідім.

Онда барлық тұрғындар тыныштық пен тыныштықта ұйықтайды.

Көшелерде, жайлы шұңқырыңызда ешкім жоқ

Тойған аң қайырылып, әр жаққа жүгіреді

Жолдағы қара құс қар.

Онда терезелер жарықтандырылады ма,

Менің аяғым соңғы сапарға қашан шығады?

Ал мен алдынан шыққан Аңның табанын шайқаймын.

Шаршап қанатымды қайырамын,

Көзімді жұмып, түсімде жүгіремін.

«Қайырлы түн» - олар менің арқама күледі,

Ал мен сияқты жерде ұшамын

Жолдағы қара құс қар.

Бұл ескі қала ертегі емес және соншалықты алыс емес.

Менің көзіме қараған адам оны көре алады.

Көмірмен ұйыған қызыл көкнәр отқа оранатын жерде,

Тыңдап қоңырау шалып, сізге қалай ұшатынын естідіңіз бе

Жолдағы қара құс қар.