Наша вода - Naraka

В нашем теле вода лишь занимает место

Мы привыкли к ней и её не слышим,

А на деле, если представить честно

Мы рабы воды ей живем и дышим.

Наше внутреннее «Я» не умеет плавать,

Но зато имеет договор с Природой

Ему важно нас изнутри пробуравить,

Смешав с нашей водой свою личную воду

И когда наша влага наполнит почву

Боль и страх напоят собой водостоки.

Из асфальта корнями цепляясь прочно

Встанет Флора, съевшая наши соки.

Біздің денемізде су тек кеңістікті алады

Біз үйреніп қалдық, естімейміз,

Бірақ шындығында

Біз судың құлымыз, өмір сүріп, дем аламыз.

Біздің ішкі жанымыз жүзе алмайды,

Бірақ оның Табиғатпен келісімі бар

Ол үшін бізді іштен бұрғылау маңызды,

Жеке суды біздің сумен араластыру арқылы

Ал біздің ылғал топырақты толтырғанда

Ауырсыну мен қорқыныш арықтарды суарады.

Мықтап жабысып жатқан асфальт тамырлардан

Флора шырындарымызды жеп, көтеріледі.