Романс - Каролина

Не предавай моей надежды,

Когда душа совсем обнажена.

Скажи мне вновь, скажи как прежде,

Что я тебе еще нужна…

Пусть эта ложь меня согреет,

Как согревает землю первый снег…

Твоя душа не обеднеет,

А время чуть замедлит бег…

Пускай разлука неизбежна,

И поутру ты скажешь мне «прощай»,

Но в этот час моей надежды

Не предавай, прошу, не предавай…

Үмітіме опасыздық жасама

Жан толығымен жалаңаш болғанда.

Қайта айтшы, бұрынғыдай айт

Саған тағы не керек...

Бұл өтірік мені жылытсын

Алғашқы қар жерді қалай жылытады ...

Жаның кедей болмайды

Ал уақыт аздап баяулайды...

Ажырасу сөзсіз болсын

Таңертең сен маған "қош бол" дейсің

Бірақ менің үмітімнің осы сағатында

Сатқындық жасама, өтінемін сатқындық жасама...