Sein Tag - JAW

Er sitzt am Tisch über das Blatt gebeugt

Man wirft ihm kleine Granaten ins nackte Kreuz

Das Fach ist Deutsch, für ihn nur ein weiterer Akt der Folter

Er sitzt so still da wie fast betäubt

Er hat kein Freund, so sehr er einen braucht

Gegen die Schreie des Hasses stellt selbst der Lehrer sich taub

Er betet und glaubt, dass irgendwann alles anders wird

Er die Angst verliert doch lang ist die Seele schon grau

Spitze Raketen treffen Genick und Schädel

Er will schreien vor Pein, aber kann nicht mehr reden

Nicht mehr flehen, nichts mehr sehen, kaum noch atmen

Blitze regnen auf einem Haus der Farben

Grell vor Schmerz und jeder quält sein Herz

Er ist ein Held, aber er ist in dieser Welt nichts Wert

Keiner versteht warum er morgens nicht aufstehen mag

Und so wartet er im Wahn seiner Zeit auf seinen Tag

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem man nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Er beschleicht leise den weg zum Haus seiner Eltern

Wünscht sich stündlich, dass sie weder Auto noch Geld haben

Doch das Rudel naht und wittert die Fährte

Und auf der Jagd ist schwache Beute immer die Erste

Er zittert doch merkt nicht, dass sie fast neben ihm letzt

Längst hat der Leitwolf im Dickicht seine Zähne gefletscht

Und steht da reglos und stumm im Kreis der Demütigung

Und all sein Hass wird im Laufe einer Träne vermummt

Sie treten und spucken und nehmen ihm die Kleider weg

Und er schließt nur die Augen und wünscht sich weit weit weg

Doch jeder Schlag holt ihn zurück in die Welt

Die ihn schon Jahre dahinwarf und jeden Tag quält

Beschämt und entlebt eilt er nach Hause

In das vertraute Heim in dem ihm keiner mehr glaubt

Er kauert im Bett wässert bis in den Schlaf

Wartet mit gefalteten Händen auf 'nen besseren Tag

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem er nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Dunkle Bilder wandern wie hundert Pilger durch seinen Kopf

Er steht stumm im Zimmer längst hat die Schule begonnen

Aufrechter Haltung die Faust ist geballt und seine Augen erkaltet

Aber sein Blick nicht länger Trauer gestaltet

Er schaut versteinert wie draußen in einem Wald

In den Lauf des Kalibers seiner erkauften Gewaltmacht

Und er beschreitet seinen letzen Gang in sich selbst gefangen

In seinem Kopf ein Weltenbrand

Gezündet durch Folter entfacht durch die Vollmacht seiner Peiniger

Die erstickt unter der Seele voll Last

Er folgt seinem Hass doch am Pfade des Wahnsinns

Ein kleines weinendes Mädchen am Rande das er nicht wahrnimmt

Besteigt die steinerne Treppe des Hauses

Kaum einer sieht ihn keiner den Blick der brennenden Augen

Gezeichnet von der Schönheit des Feuers jenseits der Grenzen

Menschlicher Vorstellungskraft in Flammenmeere des Endes

Das keiner geahnt hat er besteigt der Etage

Seiner Qualen und Erlösung zugleich mit eisernem Atem

Geht seine letzten Schritte aber zählt sie nicht

Sieht seine letzten Augenblicke aber verschmäht das Licht

Er kennt nur sich und seinen Weg durch den Schatten

Kennt sich nicht mehr und öffnet die Tür seiner Klasse

Er steht im Raum sie sehen seine Augen

Verwegenes Raunen, er hat nicht seine Seele verkauft

Sie war ihm entnommen und heute holt er sie wieder

Zu sich zurück und zückt sein Instrument des Schicksals

Ein heißer Kugelregen der die Herzen des Rudels findet

Für ihn der letzte Tropfen bis er an seinem Blut erblindet

Letztendlich ist der Tod keine große Sache

Man macht ein Riesen Geschiss daraus

Aber wenn du es von der nähe siehst ist es nichts

Nur ein Körper ohne leben nicht mehr

Bei den Menschen ist das wie bei den Tieren

Man liebt sie, man begräbt sie und dann ist es vorbei

Es ist sein Tag, sein Jahr, sein Schlag

Seine Liebe versiegelt in einem Sarg aus Stahl

Es ist sein Hass, seine Macht, sein Schlaf

Dem er nur durch den Tod entrinnt an seinem Tag

Қағазға еңкейіп үстел басында отыр

Оның жалаңаш арқасына ұсақ гранаталар лақтырылады

Тақырыбы неміс, ол үшін тағы бір азаптау әрекеті

Ол сондай тыныш, таңырқап қала жаздады

Оның досы жоқ, оған керек сияқты

Тіпті мұғалімнің өзі өшпенділік айғайына құлақ аспайды

Ол дұға оқиды және ақырында бәрі өзгеретініне сенеді

Ол қорқынышты жоғалтады, бірақ оның жаны ұзақ уақыт бойы сұр болды

Үшкір зымырандар мойын мен бас сүйекке тиді

Ауырып айғайлағысы келеді, бірақ сөйлей алмайды

Жалыну, көрмеу, әрең тыныстау

Түрлі-түсті үйге найзағай жауады

Қатты ауыртып, әркім өз жүрегін азаптайды

Ол батыр, бірақ оның бұл дүниеде құны жоқ

Таңертең неге тұрғысы келмейтінін ешкім түсінбейді

Сөйтіп ол өз уақытының ессіздігінде өз күнін күтеді

Бұл оның күні, оның жылы, оның соққысы

Оның махаббаты болат табытқа мөрленген

Бұл оның өшпенділігі, оның күші, ұйқысы

Одан адам өз күні өліммен ғана құтылады

Ол үндемей ата-анасының үйіне барады

Сағат сайын олардың көлігі немесе ақшасы болмаса екен деп тілейді

Бірақ қаптама жақындап келеді және іздің иісін сезеді

Ал аңшылықта әлсіз олжа әрқашан бірінші болып келеді

Ол дірілдейді, бірақ оның қасында соңғы болатынын түсінбейді

Топ басшысы қалың бұтада көптен бері тісін қағып отыр

Және қорлық шеңберінде қимылсыз және мылқау тұр

Ал оның барлық өшпенділігі көз жасында жасырылады

Олар тепкілеп, түкіріп, киімдерін алады

Ал көзін жұмып, алысты тілейді

Бірақ әрбір соққы оны әлемге қайтарады

Бұл оны жылдар бойы лақтырып, күн сайын қинады

Ұялып, шаршаған ол үйге асығады

Оған енді ешкім сенбейтін таныс үйде

Ол ұйықтағанша төсек суларында бүгіліп отырады

Қолды қайырып, жақсы күнді күту

Бұл оның күні, оның жылы, оның соққысы

Оның махаббаты болат табытқа мөрленген

Бұл оның өшпенділігі, оның күші, ұйқысы

Одан ол өз күнінде өліммен ғана құтылады

Жүз қажыдай оның басын күңгірт бейнелер айналып өтеді

Бөлмеде үнсіз тұрады, сабақ әлдеқашан басталған

Тік тұрған жұдырығы түйіліп, көзі суып кетеді

Бірақ оның көзқарасы енді мұңды емес

Ол ормандағыдай тас болып көрінеді

Оның сатып алынған зорлық-зомбылық күші калибрлі барысында

Және ол соңғы қадамын өз-өзіне қысып басып келеді

Оның басындағы дүние оты

Оны азаптаушылардың билігі тұтанған азаппен тұтанған

Ауыр жүкке толы жан астында тұншыққан

Ол өзінің өшпенділігін жындылық жолында ұстайды

Ол байқамайтын шетте жылап тұрған кішкентай қыз

Үйдің тас баспалдағымен көтеріліңіз

Жанып тұрған көзді ешкім көрмейді

Шектен тыс оттың сұлулығымен тартылған

Ақырғы жалын теңіздеріндегі адамның қиялы

Ешкім күдіктенбеді, ол еденге көтеріледі

Оның азабы мен құтқарылуы темір тыныспен қатар

Соңғы қадамдарын жасайды, бірақ оларды санамайды

Соңғы сәттерін көреді, бірақ жарықты жоққа шығарады

Ол тек өзін және көлеңкеден өтетін жолын біледі

Енді өзін танымай, сыныбының есігін ашады

Ол бөлмеде тұр, сіз оның көзін көресіз

Батыл күңкілдеді, ол жанын сатқан жоқ

Одан алынды, бүгін тағы әкеліп жатыр

Сақтық көшірме жасап, Тағдыр құралын салады

Буманың жүректерін табатын ыстық жаңбыр

Ол үшін қанынан соқыр болғанға дейін соңғы тамшы

Ақырында, өлім үлкен мәселе емес

Сіз одан үлкен тәртіпсіздік жасайсыз

Бірақ егер сіз оны жақыннан көрсеңіз, бұл ештеңе емес

Тірі жоқ тек дене енді

Адамдарда қандай болса, жануарларда да солай

Сіз оларды жақсы көресіз, оларды жерлейсіз, содан кейін бәрі бітеді

Бұл оның күні, оның жылы, оның соққысы

Оның махаббаты болат табытқа мөрленген

Бұл оның өшпенділігі, оның күші, ұйқысы

Одан ол өз күнінде өліммен ғана құтылады