Rutsah - Eths

Un crépitement fait vibrer les tempes

Il impérialise la perception

Seul, dans les pas de mon ombre sur le chemin je vais…

La vie va et vient, cette masse en action haletante

Troupeau bestial qui vit son instant, profite du moment

Je la sens, la devine dans mon réveil obscur

Seul, mince, un rayon clair parcours la pièce

Il me dégoûte, les cloches sonnent

Je suis pourtant comme eux

Je vois ces treize nouvelles heures

A passer dans ma semence sordide

Leur songe sophistiqué incarcère lentement

Mon esprit calciné, divergent

Je me lève et m’habille, embrasse ma femme et ma fille

Ma peau diurne me sert un peu

Le trou quotidien s’ouvre

Sauvez-moi

Je me revois enchaîné à ma chaise

Ils allument les feux, les cloches continuent à sonner

J’entends chanter des litanies

Mes pieds sont réduits en cendres

Mes muscles craquent, ma moelle et mon sang sifflent

Ma chair se consume comme du cuir rétrécit

Deux bâtons desséchés et noircis

Les os de mes jambes pendent au dessus des flammes

Qui montent, bientôt lapent mes cheveux

Ma tête est une boule de métal en fusion

Mes yeux étincellent puis fondent dans leurs orbites

Si j’ouvre la bouche, je bois du feu

Si je la ferme le feu est à l’intérieur et pourtant

Les cloches sonnent toujours

Sauvez-moi!

Je me situe entre les dernières limites de la partie humaine

Et les frontières de la vie supérieure

Je ne connais pas les heures

Mon Lucifer latent bourdonne à l’ombre de mon ouie

La tête cornée, chantonne de sombres liturgies

Je ne fuis, je ne puis

Je ne suis pas fou ni loup

J’entends sa révolte luciférienne

Il règne

Il fait route vers le monde depuis que le monde est monde

Je m’exécute à sa voix, il me nomme le sens occulte de son émoi

A sa vue, je vomirais de peur tant son tronc est large et froid

Il supplante ma couche dérobant bible et crucifix

Vers minuit mon esprit se morcelle car je dois défier dieu

Je suis promis à la vie éternelle je fais ces choses tant que je peux

Tant qu’il m’appelle

Je ne connais pas les heures

Mon Lucifer sort du trou, noire lumière

Sa voix bestiale me dicte et m'étreint

Je me fends en deux nous ne faisons plus qu’un

Dans cette lumière, tu seras à moi aux siècles des siècles

Les ténèbres seront les témoins de notre union

Et les foudres du ciel seront nos cierges

Je possède, j’embrase nos étreintes par l’extrême onction

Moi, le fiancé de la perdition

Mon existence dévorée de l’anathème

Aime moi sur l’autel brûlant du blasphème

(Merci à Laetitia pour cettes paroles)

Храмдарды сықырлатады

Ол қабылдауды империализациялайды

Жалғыз, көлеңкемнің ізімен мен жолға түсемін...

Өмір келеді және кетеді, бұл масса тыныссыз әрекетте

Өз сәтімен өмір сүретін, сәтті ұстайтын хайуан табын

Мен оны сеземін, оны қараңғы оянуымда болжаймын

Жалғыз, сымбатты, жарқын сәуле бөлмені аралайды

Бұл мені жиіркендіреді, қоңыраулар соғылады

Бірақ мен олар сияқтымын

Мен бұл жаңа он үш сағатты көремін

Менің сорлы тұқымымнан өту үшін

Олардың күрделі арманы ақырындап түрмеге түседі

Менің өртенген санам, алшақтау

Орнымнан тұрып киінемін, әйелім мен қызымды сүйемін

Күндізгі терім маған аздап қызмет етеді

Күнделікті тесік ашылады

Мені құтқар

Мен өзімді орындығыма шынжырмен байлап алғанымды көремін

Олар от жағады, қоңыраулар соғылады

Мен жырлаған литанияларды естимін

Аяғым күлге айналды

Бұлшық еттерім жарылып, миым және қаным ысқырады

Терім жиырылғандай етім күйіп барады

Екі солған және қарайған таяқ

Менің аяғымның сүйектері жалын үстінде салбырап тұр

Бұл көтерілу, көп ұзамай шашымды жинаңыз

Менің басым балқытылған металдан жасалған шар

Менің көздерім жарқырайды, содан кейін ұяларында балқиды

Аузымды ашсам от ішемін

Егер мен оны жапсам, от әлі де ішінде

Қоңыраулар әлі сыңғырлап тұр

Мені құтқар!

Мен адам бөлігінің соңғы шегінің арасында тұрмын

Және жоғары өмірдің шекаралары

Мен сағаттарды білмеймін

Менің жасырын Люцифер құлағымның көлеңкесінде ызылдайды

Мүйізді бас, қара литургияларды ызылдайды

Мен қашпаймын, қашпаймын

Мен жынды немесе қасқыр емеспін

Мен оның Люцифериялық көтерілісін естимін

Ол патшалық етеді

Дүние дүние болғаннан бері ол әлемге жол тартты

Мен оның дауысына көнемін, ол маған толқуының жасырын мағынасын атайды

Оны көргенде қорқып құсып кететінмін, діңі сондай кең, суық.

Бұл Киелі кітап пен айқышты ұрлайтын менің қабатымды ауыстырады

Түн ортасында менің ойым екіге бөлінеді, өйткені мен құдайға қарсы тұруым керек

Маған мәңгілік өмір уәде етілген, мен мұны қолымнан келгенше істеймін

Ол мені шақырғанша

Мен сағаттарды білмеймін

Менің Люциферім тесіктен шығады, қара жарық

Оның хайуандық дауысы мені құшақтайды

Мен екіге бөліндім, бір болдық

Осы нұрда сен мәңгі менікі боласың

Бірлігімізге қараңғылық куә болады

Ал аспанның найзағайлары біздің шамдарымыз болады

Мен иемденемін, мен құшақтарымызды экстремалды әрекетпен тұтандырамын

Мен, өлім күйеу жігіт

Менің бар тіршілігім анафемамен жұтылды

Мені күпірліктің жанып тұрған құрбандық үстелінде сүй

(Осы сөздер үшін Лаетитияға рахмет)