Invierno - Zpu

Sé que este ritmo te encantaba y eso echo de menos

Tú eras la luz de ese neón que reflejaba en esta barra

La tiza en mi pizarra quien cuidaba mis extremos

El rojo de mis frenos, yo una hormiga, tú cigarra

Hay un dolor enorme que se agarra

A mi corazón seco, aquí donde hay un hueco

Y solo se oye el eco de tu voz que me desgarra

Y en esta jarra va y rebota en cada recoveco

Prometo ya no peco más

Pécoras decoran pero nunca me llenaron como tú

Diste todo por mí, solo quiero dormir, no despertar jamás

Dejar de vagar ya por la casa como un zombi

Del baño al comedor, al pasillo, al comedor, perdido

Donde hay la foto de los dos, me paro y la miro

Se cierra mi garganta, se encharcan mis ojos

Y en cada gota te reflejas tú, como un zafiro

Nuestro hogar sin ruido

Aquí hicimos un nido que ahora está desprotegido

Lo impregnan los miedos, los tedios, vivo como un vampiro y me pregunto:

¿Cómo puede este silencio tener tantos decibelios?

Tú eras mi evangelio, la chispa de mi genio

Mi fuerza, ¿mi premio?

tu bendita compañía

Mi amiga y remedio, el muro frente al asedio

Mi ser yo no reconozco esta casa vacía

Preso del sinsabor sin alegría ni arreglo

Tieso del pavor de la culpa de romperlo

Me sobra el dolor pero sé que he sido un cerdo

Y me faltarán versos para pedirte perdón

Ya tienes tu canción ojalá hablara de amor

Ojalá hablara de nuestros besos, íntimos abrazos

Habla de fracasos, de cómo rompo todo en pedazos

Y del invierno que siento sin tu calor

Hielo cae de mis ojos

Nieve cae me recojo

Flojo está mi corazón

Flojo brilla el sol

Miedo trae a mi pecho

Niebla trae al acecho

Zurdo sin derecho

Soy tren sin control

Hielo cae de mis ojos

Nieve cae me recojo

Flojo está mi corazón

Flojo brilla el sol

Miedo trae a mi pecho

Niebla trae al acecho

Zurdo sin derecho

Soy…

Siento un nudo en la garganta y no me deja respirar

Es mirar cada rincón del mundo y ponerme a sangrar

Un hogar que construimos juntos hoy llora silencio

Llora pánico, locura, llora un mar de autodesprecio

Estúpido, Cupido me obsequiaba en tu regalo

No hay luces, me hago cruces de haberte engañado

Siento enfado, pero es nada comparado a la certeza

De haber roto la pieza que no he encontrado en ningún lado

Es el mayor de mis pecados, lo pago, me angustio

Lágrimas son lagos de un presente mustio, me anegan

Mis ojos se pliegan, no saben hacer más, mis

Mangas empapadas riegan enfermas

Entrañas bajo tierra, bajo llave de candado, ¿qué fue de lo andado?

He mirado al cielo y suplicado, es un milagro

Haber rozado tu piel estos años

Tus besos con tacto de miel sanaron tantos daños

Soy preso de los que te causé alguna vez

De echar de menos tu tez, tu entereza, tus labios

Camino como una rueda sin radios

Con el alma de un viejo, sin rumbo anhelo tus sabios consejos

Aquellos que me hicieron ver paz, ser más sensato

Caricias sin formato con la pasión de un novato que descubre

Fue a finales de Octubre

El frío en mi orfanato cubre paredes de mugre

Insalubre apenas como

Mi cordura se pudre igual que se funden mis plomos

Aún te recuerdo a lomos, celebrando tu cumple

No somos lo que fuimos y mi vida se interrumpe

Y carece de sentido

Te has ido para siempre y ya estamos en Diciembre

Y no hay hambre en mi vientre más que verte de nuevo

Sé que jamás te tendré, en mi mente te llevo

Y así ha llegado Enero

Сіз бұл ырғақты жақсы көретініңізді білемін және мен оны сағындым

Сіз осы жолақта шағылысқан сол неонның жарығы болдыңыз

Менің ұшымды бақылаған тақтадағы бор

Тежегімнің қызылы, мен құмырсқа, сен цикада

Қатты ауырсыну бар

Құрғақ жүрегіме, Тесік бар жерде

Ал сен мені жыртатын дауысыңның жаңғырығын ғана естисің

Ал мына құмырада ол әр түкпірде барып, секіреді

Мен енді күнә жасамаймын деп уәде беремін

Pécoras безендіреді, бірақ олар мені ешқашан сіз сияқты толтырмады

Сен мен үшін бәрін бердің, мен тек ұйықтағым келеді, ешқашан оянбаймын

Зомби сияқты үйді аралауды доғар

Жуынатын бөлмеден асханаға, дәлізге, асханаға дейін жоғалған

Екеуінің фотосы бар жерде тоқтап қараймын

Тамағым жабылды, көзім жасыды

Әр тамшыда жақұт сияқты өзіңді бейнелейсің

Біздің үй шусыз

Мұнда біз қазір қорғалмаған ұя жасадық

Оның бойында қорқыныш, зерігу бар, мен вампир сияқты өмір сүремін және мен өзімнен сұраймын:

Бұл үнсіздіктің сонша децибелі қалай болуы мүмкін?

Сен менің ізгі хабарым, данышпанымның ұшқыны едің

Менің күшім, менің жүлдем?

сіздің берекелі компанияңыз

Менің досым және емшім, қоршауға қарсы қабырға

Мен бұл бос үйді танымаймын

Қуанышсыз немесе келісімсіз көңілсіздік тұтқыны

Оны бұзудың кінәсі қорқынышынан қатты

Мен көп ауырдым, бірақ мен шошқа болғанымды білемін

Ал маған сенен кешірім сұрау үшін аяттар жетіспейді

Сіздің әніңіз бар, махаббат туралы айтқанын қалаймын

Біздің сүйісулеріміз, сырласуларымыз туралы айтса екен

Сәтсіздіктер туралы айтыңыз, мен бәрін қалай бөлшектедім

Ал мен сенің жылуыңсыз сезінетін қыс туралы

көзімнен мұз түседі

Қар жауады мен өзім жинаймын

менің жүрегім бос

Жалқау күн жарқырайды

Кеудемді қорқыныш билейді

тұман жасырады

оңсыз сол қол

Мен басқарусыз пойызмын

көзімнен мұз түседі

Қар жауады мен өзім жинаймын

менің жүрегім бос

Жалқау күн жарқырайды

Кеудемді қорқыныш билейді

тұман жасырады

оңсыз сол қол

Мен…

Менің тамағымда түйіршік пайда болды, ол дем алуға мүмкіндік бермейді

Дүниенің түкпір-түкпіріне қарап, қансырап жатыр

Біз бүгін бірге салған үй үнсіз жылайды

Дүрбелең, ессіздік, өзін-өзі жек көру теңізі жылаңыз

Ақымақ, Купиид маған сыйлықты берді

Ешқандай шам жоқ, мен сені алдағаным үшін өзімді қинадым

Мен ашуланамын, бірақ бұл сенімділікпен салыстырғанда ештеңе емес

Мен еш жерден таппаған кесек сындырдым

Бұл менің күнәларымның ең үлкені, мен оның ақысын төлеймін, мен қиналамын

Көз жасы – солған сыйдың көлдері, мені су басты

Менің көзім қайырылып қалды, олар артық істеуді білмейді, менің

Жеңдер суға малынған

Іштер жер асты, құлып пен кілт астында, не болды?

Аспанға қарап жалбарындым, бұл бір ғажап

Осы жылдары теріңізді щеткамен тазалаңыз

Сіздің балдың жанасуымен сүйгеніңіз соншалықты көп зиян келтірді

Мен сені бір кезде тудырғандардың тұтқынымын

Түсіңді, тұтастығын, ерніңді сағыну үшін

Мен спицсіз дөңгелек сияқты жүремін

Қарттың жанымен, Ақыл-кеңесіңді мақсатсыз аңсаймын

Бейбітшілікті көргендер, саналы болыңдар

Шикі жаңадан ашқан құмарлықпен сипады

Қазан айының аяғында болды

Менің балалар үйімдегі суық қабырғаларды кірмен басып жатыр

сияқты денсаулыққа зиян

Менің сымдарым ерігендей, ақыл-есім шіриді

Туған күніңді тойлап жатқаның ар жағында әлі есімде

Біз бұрынғыдай емеспіз және менің өмірім үзілді

Және бұл мағынасы жоқ

Сіз мәңгілікке кеттіңіз, ал біз желтоқсандамыз

Ал ішімде сені қайта көруден басқа аштық жоқ

Білемін сен менде ешқашан болмайтынын, ойымда сені алып жүремін

Міне, қаңтар айы да келді