Two Roses - Валерия

Капли испарений катятся как слезы

И туманят синий вычурный хрусталь

Тени двух мгновений, две увядших розы,

А на них немая мертвая печаль.

Одна из них белая-белая,

Была как попытка несмелая

Другая же, алая-алая,

Была как мечта небывалая.

И обе манили и звали,

И обе увяли, увяли.

Одна из них грустная, грустная

Была как свирель безыскусная,

Другая же странная-странная,

Какая-то вечно обманная

Минуты смерть отбивали,

И обе увяли.

Увяли.

Конец.

Не цвести им уж вновь.

А с ними увяла и чья-то любовь.

Бу тамшылары көз жасындай аунайды

Және бұлтты көк көркем кристал

Екі сәттің көлеңкесі, екі солған раушан,

Ал олардың үстінде мылқау өлі мұң бар.

Оның бірі ақ-ақ,

Бұл қорқақ әрекет сияқты болды

Екіншісі, қызыл қызыл,

Бұл керемет арман сияқты болды.

Екеуі де шақырды да,

Екеуі де қурап, қурап қалды.

Біреуі мұңды, мұңды

Өнерсіз флейтадай болды,

Тағы бір қызық, біртүрлі,

Бір түрі әрқашан алдамшы

Өлімді минуттар жеңді,

Екеуі де қурап қалды.

Құрғаған.

Соңы.

Олар үшін қайтадан гүлденбе.

Ал олармен біреудің махаббаты сөніп қалды.