Sjel - Tulus

Min sjel rives sakte ut i teater,

spiddes til torner av hungrige skater.

Bestjålet min mening,

berøvet mitt sinn,

en gråsvart forstening

fra margen til skinn.

Nå lukker jeg endelig vidåpne sår.

Et tomt sinn er sinnet som aldri forgår.

Менің жаным театрдан баяу жұлып,

аш коньки тебушілер тікенге қадады.

Менің пікірімді ұрлады,

ойымды тонап,

сұр-қара қазба

шетінен теріге дейін.

Енді мен ақырында кең ашық жараларды жабамын.

Бос ақыл - ешқашан өлмейтін ақыл.