El Forastero - Quilapayun

Que de la llanura viene

Lo dice el tranco miedoso

A un pie le pide permiso

Para levantar el otro

Y entero lo descompone

El camino pedregoso

Que el litre da mala sombra

Le dijeron cuando mozo

Y a ningún árbol se arrima

Si no sombrea con otro

Haya maligna intención

Hasta en el sauce piadoso

Los montañeses le gritan

En el último recodo

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Voz del viento que atropella

Oye cerrando los ojos

Y hace una cruz de suspiros

Por su llanura en reposo

Cuando pasa el remolino

De papel y piedra y polvo

Digo que cantan de noche

Los altos pinos sonoros

Nada supo el forastero

Del corto tranco miedoso

Y se va con el permiso

De un pie para alzar el otro

Los montañeses le gritan

En el último recodo

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Caminos de la montaña

Son de Dios y de nosotros

Бұл жазықтан келеді

Қорқынышты қадам мұны айтады

Бір аяғы рұқсат сұрайды

Басқасын көтеру үшін

Ал тұтас бұзады

тас жол

Бұл литр нашар көлеңке береді

Олар оны жас кезінде айтты

Және ешбір ағаш жақындамайды

Егер басқасымен көлеңкеленбесе

Жаман ниет бар

Тіпті құдайдың талында

Таудағылар оған айғайлайды

соңғы иілуде

тау жолдары

Олар Құдайға және бізге тиесілі

Үстінен соққан желдің дауысы

Эй, көзіңді жұмы

Және айқыш күрсініс жасайды

Тыныштықтағы қарапайымдылығы үшін

Дауыл өтіп бара жатқанда

Қағаздан, тастан және шаңнан

Мен түнде ән айтады деймін

Биік үнді қарағайлар

Бейтаныс адамды ештеңе білмеді

Қысқа қорқынышты қадамнан

Және рұқсатымен кетіп қалады

Бір аяғынан екіншісін көтеру

Таудағылар оған айғайлайды

соңғы иілуде

тау жолдары

Олар Құдайға және бізге тиесілі

тау жолдары

Олар Құдайға және бізге тиесілі

тау жолдары

Олар Құдайға және бізге тиесілі