Пять утра - Panimonica

Я открываю глаза, выключаю будильник - пусть хотя бы один из нас поспит.

Ночь не рассеяла дым, слишком много курил перед сном, от того голова и гудит.

Пять часов утра.

Пять часов.

Я открываю окно, в нем все как и вчера, как будто невидимый кто-то нажал PrintScreen.

Пусть еще слишком рано вставать, но сны пошли на повтор, и к тому же во всех этих снах я всегда один.

Пять часов утра.

Пять часов.

Твой забытый в коридоре рюкзак опять задаст мне тот же глупый вопрос, ему не нужен мой честный ответ.

И вот он я, зеваю на свет.

Здравствуй, грустное зеркало, в ванной помятый похмельный поэт

Пять часов утра.

Пять часов.

Мен көзімді ашамын, оятқышты өшіремін - кем дегенде біреуіміз ұйықтай берсін.

Түн түтінді сейілмеді, жатар алдында көп темекі тартты, басы дірілдеп тұрғаны содан.

Таңертеңгі сағат бес.

Бес сағат.

Терезені ашамын, бәрі кешегідей, көрінбейтін біреу PrintScreen-ді басқан сияқты.

Тұруға әлі ерте болсын, бірақ армандар қайталана берді, сонымен қатар осы армандардың бәрінде мен әрқашан жалғызбын.

Таңертеңгі сағат бес.

Бес сағат.

Дәлізде ұмытылған рюкзактар ​​маған тағы да сол ақымақ сұрақты қояды, оған менің шынайы жауабым керек емес.

Міне, мен жарыққа есінеп отырмын.

Сәлем, мұңды айна, жуынатын бөлмеде мыжылған асық ақын

Таңертеңгі сағат бес.

Бес сағат.