Дождь - Ольви

Дождь все знал, но встал стеной меж нами дождь

Ты звала меня во след сквозь ночь,

Но гордость, ослепляя, уводила прочь

Дождь смешал все тени, вскрыл все раны дождь

Жизнь, угасала в милом сердце жизнь

Я, я так и не успел сказать «прости»

Но смерть в суматохе мира лишь каприз

Дождь навсегда встал на моем пути

Отраженье в зеркале твоё

Я укрыл, не смыть его дождём.

Криком боли смерть твоя пришла

Не знаю, как смогу жить без тебя

Крик, взрывая грудь, взметнулся ввысь

Ты платишь болью за мечту любить

Смерть случайно выбрала тебя

Весь мир уснул под шум дождя

Бой, всё смешал в душе моей тот бой

Во сне я слышу голос твой — «постой»

И время шепчет, что лишь дождь всему виной,

Но в сердце как проклятье колокольный бой!

Когда дождь гасит свет

Забываю про покой

И голос в темноте

Зовёт словно живой

Как бы не любил

Смерти наплевать

Она возьмёт своё

И тут уж плачь — не плачь…

Жаңбыр бәрін білді, бірақ жаңбыр арамызда қабырға сияқты тұрды

Сіз мені түнде жүруге шақырдыңыз,

Бірақ менмендік, соқырлық, алып кетті

Жаңбыр барлық көлеңкелерді араластырды, жаңбырдың барлық жараларын ашты

Өмір, өмір тәтті жүректе сөнді

Мен, менде «кешіріңіз» деп айтуға уақыт болмады.

Бірақ дүниенің аласапыран кезіндегі өлім-жітім

Жаңбыр менің жолымды мәңгілікке тоқтатты

Айнадағы рефлексия

Мен оны жауып тастадым, оны жаңбырмен жууға болмайды.

Ауырған айқаймен сенің өлімің келді

Сенсіз қалай өмір сүретінімді білмеймін

Көкіректі жарып жіберген айқай жоғары көтерілді

Сіз махаббат арманы үшін азаппен төлейсіз

Өлім сені кездейсоқ таңдады

Жаңбырдың дауысына бүкіл әлем ұйықтап қалды

Жекпе-жек, ​​менің жанымда бәрі араласып кетті

Түсімде мен сіздің дауысыңызды естимін - «күте тұрыңыз»

Ал уақыт тек жаңбыр кінәлі деп сыбырлайды,

Бірақ жүректе, қарғыс сияқты, қоңырау соғылады!

Жаңбыр жарықты сөндіргенде

Мен тыныштықты ұмытамын

Және қараңғыдағы дауыс

Тірі сияқты қоңырау шалады

Қалай жақсы көрсең де

Өлім бәрібір

Ол оны алып кетеді

Сосын жыла - жылама...