Балалаечка - Монгол Шуудан

Звякают шпоры и седла скрипят

Месяц в небе, а в жилах — огонь

Катится нестройно, с песней, отряд

Ну-ка только, попробуй, тронь.

На башке — бескозырка, на плечах — якоря

Ты узнай, это правда моя

Пулеметная лента крест-накрест меня

Защищает, как будто броня.

Эх, балалаечка!

Сердце матросское свое возьмет

Эх, балалаечка!

А струны рвутся, а душа поет!

Эх, напою я коня водой

И скручу себе махорочки

И в деревню вольется строй

Неторопливо, с горочки.

Слухайте, люди, я дам вам указ:

«Комиссаров больше нема,

Воля, земля и поля

Пусть у наших, а им ни хрена».

Нехристе, и я не люблю

Серп и молот, ну що це за знак

Я подсолнушек в поле срублю

Поцигарю, а жизнь — пустяк

Брат за брата, кровь за кровь

Сечью дикой врублюсь я только так

Грудь за дело свою приготовь

Мама, мама, мама, мама, черный флаг

Шпорлар шыңылдап, седла сықырлайды

Аспанда ай, ал тамырда - от

Дискордантты домалап, әнмен, отрядпен

Жарайды, көріңіз, түртіңіз.

Басында – шыңсыз қалпақ, иығында – якорь

Бұл менің шындығым екенін білесің

Пулемет белбеуі мені кесіп өтеді

Құрыш сияқты қорғайды.

Е, балалайка!

Теңізшінің жүрегі оны қабылдайды

Е, балалайка!

Жіп үзіліп, жан ән салады!

Е-е, мен атқа су берейін

Ал мен орамалдарымды бұрап аламын

Ал жүйе ауылға құйылады

Баяу, төбеден.

Тыңдаңдар, адамдар, мен сендерге жарлық беремін:

«Комиссарлар енді жоқ,

Ерік, жер және егістіктер

Біздікі болсын, бірақ олар мән бермейді».

Христос емес, мен сүймеймін

Орақ пен балға, қандай белгі

Мен даладағы күнбағыстарды кесемін

Мен сорамын, бірақ өмір - ұсақ-түйек

Ағайынға аға, қанға қан

Мен дәл осылай жабайы кесіндіге кесемін

Кеудеңізді жұмысыңызға дайындаңыз

Мама, мама, мама, мама, қара ту