Мама - Любэ

Воеводил мороз, нос не сунешь во двор.

За бутылку повез забулдыга-шофер.

Вы простите, мама, сына своего,

Ты прости меня, мама, прости...

Анекдоты травил, как баранку рулил.

А я ехал домой и молчал, как немой.

Вы простите, мама, сына своего,

Ты прости меня, мама, прости...

Свет в окошке горит, ты, наверно, не спишь,

Мама, ради Христа, ты поймешь, ты простишь.

Мама, мама, не плачь, не рыдай, погоди,

Ты прости меня, мама, прости...

Я вернулся, отпел, слава богу, успел.

Слава богу, успел, докричал, дохрипел.

Ты прости меня, мама, прости...

Мне до смертных минут на коленях стоять,

Как вы жили-то тут?

Дай тебя мне обнять.

Мама, мама, не плачь, все уже позади,

Ты прости меня, мама, прости.

Аяз басқарды, сіз мұрныңызды аулаға кіргізе алмайсыз.

Жүргізуші бөтелке алуға барды.

Кешір, ана, ұлыңды,

Кешір мені, анашым, кешір мені...

Ол рульді басқарған кезде анекдоттарды улады.

Ал мен үйге көлікпен келе жатып, мылқау сияқты үнсіз қалдым.

Кешір, ана, ұлыңды,

Кешір мені, анашым, кешір мені...

Терезедегі шам жанып тұр, ұйықтамаған шығарсың,

Ана, Мәсіх үшін, сіз түсінесіз, кешіресіз.

Анашым, анашым, жылама, жылама, күт,

Кешір мені, анашым, кешір мені...

Қайттым, ән айттым, Аллаға шүкір, дер кезінде.

Құдайға шүкір, үлгердім, айқайладым, қарлығадым.

Кешір мені, анашым, кешір мені...

Мен өлгенше тізе бүгемін,

Сіз мұнда қалай тұрдыңыз?

Мен сені құшақтай аламын.

Мама, мама, жылама, бәрі бітті

Кешір мені, анашым, кешір мені.