Страна души - Легион

Неумолима смерть как кинжал, —

Князь пожилой от ран умирал.

Тихо шептал он: «Сердце не врёт, —

Ангел Заката ждёт у ворот.

Я умоляю, о, Азраил,

Дай мне лишь ночь и чуточку сил

Снова окинуть взглядом страну,

Именем предков наших кляну!»

И ночь пришла…

Страна Души, прощай

Мне жить до рассвета…

Прощай,

Страна Души,

Очаг моих предков!

Прощай,

Страна Души,

Дыши этим ветром!

Сияй,

Страна Души!

Мой Рай впереди

Вечность…

Дай мне сил, Азраил!

Ночь растворилась, месяц уснул.

Ангел устами князя шепнул:

Өлім қанжардай ымырасыз,

Қарт ханзада алған жарақатынан өліп жатты.

Ол үнсіз сыбырлады: «Жүрек өтірік айтпайды, -

Қақпа алдында күн батқан періште күтіп тұр.

Өтінемін, Әзраил,

Маған тек түн және кішкене күш бер

Елге тағы бір шолу жасаңыз

Ата-бабаларымыздың атымен ант етемін!

Ал түн келді...

Қош бол Жан елім

Таң атқанша өмір сүремін...

Сау болыңыз,

Жан ел,

Ата-бабамның ошағы!

Сау болыңыз,

Жан ел,

Мына желді жұт!

Жарқыраңыз

Жан ел!

Менің жұмақ алда

Мәңгілік…

Маған күш бер, Әзірейіл!

Түн еріді, ай ұйықтады.

Періште ханзаданың аузынан сыбырлады: