Isabel - John Denver

Isabel is waiting

In a room of many shadows

Her eyes like flashing diamonds

Shining brightly from the sea

Her hair in silken tresses

Like a robe around her shoulders

Hiding tantalising treasures

That the sun has never seen

Isabel is watching

Like a princess from the mountains

For the first soft snows of winter

And the icy winds they bring

With a whisper of her sadness

In the passing of the summer

Her crown is wild red roses

With a lace of forest green

And she wraps her arms around me and she sighs

And she sing to me in silence with her eyes

And her hair upon my pillow comforts me

Isabel is weeping

And her eyes are full of wonder

She knows that it’s the time for her

And she cannot understand

She’s a mistress of the moonlight

To the stars she is a sister

And the morning now awaits her

To betray her once again

And she whispers as she sadly slips away

Then she smiles because there’s nothing left to say

And she takes with her the sadness and the sun

Изабель күтіп отыр

Көптеген көлеңкелердің бөлмесінде

Оның көздері жарқыраған гауһар тастар сияқты

Теңізден жарқыраған

Оның шаштары жібектей

Иығына киген халат сияқты

Таңқаларлық қазыналарды жасыру

Күн ешқашан көрмеген

Изабель қарап отыр

Таудан келген ханшайым сияқты

Қыстың алғашқы жұмсақ қары үшін

Және мұзды желдер әкеледі

Оның қайғысының сыбырымен

Өтіп бара жатқан жазда

Оның тәжі — жабайы қызыл раушан

Орман жасылының шілтері бар

Ол мені қолымен орап, күрсініп алды

Ол маған өз көзімен үнсіз ән айтады

Оның жастығымдағы шашы мені жұбатады

Изабель жылап отыр

Оның көздері таңғажайыпқа толы

Ол оның уақыты екенін біледі

Ал ол түсіне алмайды

Ол ай сәулесінің иесі

Жұлдыздар үшін ол әпкесі

Ал енді оны таң күтіп тұр

Оған тағы да опасыздық жасау

Ол мұңайып кетіп бара жатқанда сыбырлайды

Содан кейін ол жымиды, себебі айта алатын ештеңе жоқ

Ол өзімен бірге қайғы мен күнді алып кетеді