Madeleine - Francis Cabrel

Madeleine, trop de peine

Il faudrait qu’elle oublie

Ces amours lointaines

Qui reviennent chaque nuit

Quand Madeleine dort

Sur sa chevelure d’or fanée

Un soleil lourd de silence

Écrase l’alentours

Nulle fleur ne danse

Entre les dalles de la cour

Où Madeleine marche

Dans sa robe de patriarche froissée

La voix d’un homme dans ses yeux

Lui dit que ce n'était qu’un jeu

Qu’ils rebâtiront leur bonheur

Et qu’un enfant brûlera leur cœur

Que la vie pourra repartir

Qu’on balayera les souvenirs

Tout comme autrefois

Alors le temps pour sourire

Elle fuit sa prison

Pour briser dans son délire

Les chaînes du pardon

Et Madeleine rit

Comme si tout était fini, passé

Mais d’autres matins viendront

Rallumer sa blessure

Qu’elle cache derrière sa longue

Robe de bure

Et Madeleine sait

Qu’elle n’en finira jamais… Jamais

Et c’est bien trop de peine

Trop pour soeur Madeleine

Et c’est bien trop de peine

Trop pour soeur Madeleine

Et c’est bien trop de peine

Trop pour soeur Madeleine

Мадлен, тым көп қиындық

Ол ұмыту керек

Бұл алыс махаббаттар

Күнде түнде қайтып келетіндер

Мадлен ұйықтап жатқанда

Түсі кеткен алтын шаштарында

Тыныштықтың ауыр күні

Айналадағыларды қиратыңыз

Гүлдер билемейді

Ауланың тақтайшаларының арасында

Мадлен серуендеген жерде

Оның мыжылған патриарх киімінде

Оның көзінде ер адамның дауысы

Оған бұл жай ойын екенін айтты

Олар өз бақыттарын қалпына келтіреді

Ал олардың жүрегін бала күйдіреді

Бұл өмір қайтадан басталуы мүмкін

Біз естеліктерді өшіреміз

Дәл бұрынғыдай

Сондықтан күлетін уақыт

Ол түрмеден қашады

Оның делирийін бұзу үшін

Кешірімділік тізбектері

Ал Мадлен күледі

Бәрі бітті, өткен сияқты

Бірақ басқа таң келеді

Оның жарасын қайта жандырыңыз

Оның артына ұзақ жасырылғаны

Бөртпе көйлек

Ал Мадлен біледі

Ол ешқашан бітпейді... Ешқашан

Және бұл тым көп қиындық

Мадлен апа үшін тым көп

Және бұл тым көп қиындық

Мадлен апа үшін тым көп

Және бұл тым көп қиындық

Мадлен апа үшін тым көп