Fort - faun

Es hat der Sturm geheult die Nacht

Da meine Mutter mich zur Welt gebracht

Es hat gepfiffen, gejauchzet der Wind:

«Mir gehört das Kind»

Die heimatlose Straße sprach:

«Ich bin die Wiege drauf er lag

Und heimatlos wie ich so soll er sein

Mein, das Kind ist mein!»

Die Welle rauschte an der Straße her

Sie rauschte leise vom fernen Meer

Und in das Rauschen klangs wie Worte dann:

«Ich dein Kind gewann»

Drum bin ich wie der Wind, der droben zieht

Bin wie die Welle, die der Hand entflieht

Die Straße drängt und sehnt sich fort von hier

Fort, fort, fort, das gilt auch mir!

Түнде боран соқты

Мені анам дүниеге әкелгеннен бері

Ол ысқырды, жел қуанды:

«Бала менде»

Үйсіз көше сөйледі:

«Мен оның жатқан бесігімін

Ол да мен сияқты үйсіз болуы керек

Менікі, бала менікі!»

Толқын жол бойымен ұшты

Ол алыстағы теңізден ақырын сыбдырлады

Содан кейін шудың ішінде бұл сөздер сияқты естілді:

«Мен сенің балаңды жеңдім»

Сондықтан мен жоғарыда соққан жел сияқтымын

Қолдан қашқан толқын сияқтымын

Көше бұл жерден итеріп, аңсайды

Алыста, алыс, алыста, бұл маған да қатысты!