Cernunnos - faun

Zaghaft reckt am Rand der Welt

Die Sonne sich nach den Sternen

Und friedlich lag im ersten Licht unser Dorf

Und da leis' uns der Morgen

Eine Ahnung des kommenden Tages flüstert

Fand eine Spur sich unweit der Hütten

Die eines prächtigen Hirschen war

Und lohend Richtung Wald sich wand

In ihrem Angesichte ahnten wir

Prachtvoller war dieses Tier

Als jedes das bis zu diesem Tag wir erjagt

Nach Jagdruhm, Sieg und Trophäen trachteten wir

Waren, bevor noch am Himmel die Sonne stand, in Waffen

Und auf den frühen Nebeln des Tages reitend

Verließen wir Jäger das Dorf

Zu jener Stunde noch waren wir viel

Ausgezogen den Wald zu erobern

Unser Jagdglück zu suchen im Zwielicht des Morgens

Und zwischen wispernden Blättern

Von Baum zu Baum eilten wir

Schweigend, die Blicke auf des Hirschen Spur geheftet

Seltsame Schrift in Blatt und Sand, fremdart’ge Worte

Denen wir folgten ohne sie zu versteh’n

Der Wald war ein einziger Schatten

In dem Fragen und Antwort gleichsam sich bargen

Wir aber sahen einzig die Spur

An deren Ende die mächt'ge Trophäe wir wähnten

Kraftvoll blieb der Beute Schritt

Und weit, weit maß ihr Huf

Dies war die Zeit, zu sein und zu werden

Und diese Jagd sollt keiner gleichen

Die bis zu diesem Tag wir gewagt

Und keinem and’ren Tiere dies

Welches den Wald durchzog, als wollte es ihn zeichnen

Leis' flüstert vom Waldesgrund uns seine kraftvolle Spur

Dass im Gefolge dieses Hirsches ein Rätsel sich befand

Das prachtvoller noch war als er selbst

Einige von uns flohen dies Geheimnis

Erschöpft gaben andere auf

Und kleiner ward mit jeder Stunde

Der Jagdgefährten Zahl

Das Laub aber flüsterte heller

Mit jedem der den Wald verließ

Beinah, als verlacht uns das Dickicht

Bald, da der Tag dem Abend sich nahte

Der Schatten des Hungers längst die Mienen verdunkelt

Waren einzig zwei noch geblieben

Und einer der beiden war ich

Auf einer Lichtung

An deren Grund der Abendsonne Schatten

In die fremden Spuren sich mischte

Standen schließlich wir ihm gegenüber

Jenem prachtvollen Hirschen

Mit seinem Huf voll Geheimnis

Sein Blick kreuzte den unseren

Hehr fiel durch sein prächtiges Geweih

Das letzte Licht des Tages

Und in stummer Ehrfurcht erstarrten wir

Die wir gekommen waren ihn zu besiegen

Wie noch hätten wir’s vermocht?

Wir standen Aug in Aug mit Gott

Die Luft erfüllt von flirrendem Wunder

Und vergessen Jagd und Ruhm

Da fiel der Bogen des letzten Gefährten

Und er floh Hirsch und Wald, heim ins Dorf

Bloß ich war noch geblieben

Der ich im silbernen Auge des Hirschen

Mich selber gewahrte

Wie seltsam war, was ich schaute

Wie seltsam, was ich erkannte

Jäger war ich gewesen

Und nunmehr Beute geworden

Am Ende der Jagd stand ich selbst

War meiner eig’nen Spur gefolgt

Vom Morgen bis zum Abend

Hatte sie rätselhaft geheißen

Und nicht von ihr lassen können

Wie hätt' ein andrer an meiner statt hier stehen können!

Ich stand mir selbst gegenüber

Der Speer in der Hand blanker Hohn

Verschwunden der Hirsch

Geblieben bloß ich

Aus meinen Schläfen spross sein Geweih

Und im letzten Licht der Sonne stand ich

Nicht Jäger noch Beute

Bloß ich

Und meine eigene Trophäe mir

Ein Schmuck, den niemand sehen

Und den niemand wissen würde

Ins Dorf würde ich heimkehren als einer von vielen

Dem die Götter vermeintlich nicht hold gewesen

Ich aber war auf einer höheren Jagd

Und habe, ohne einen Speer zu schleudern

Die höchste Huld der Götter mir erstritten

Дүниенің шетінде қорқақ созылады

Күн жұлдыздарды іздейді

Ал біздің ауыл бірінші жарықта тыныш жатты

Ал бізге таң атуға рұқсат етіңіз

Келер күннің алдын ала хабары сыбырлайды

Саятшылықтардың жанынан соқпақ тапты

Бұл керемет бұғы болды

Және орман бағытында жалындады

Оның жүзінен біз күдіктендік

Бұл жануар одан да керемет болды

Осы күнге дейін біз аң ауладық

Біз аңшылық даңқын, жеңісті және жүлделерді іздедік

Күн шыққанға дейін қолтықта болды

Ал күннің ерте тұманына міну

Біз аңшылар ауылдан шықтық

Ол кезде біз көп едік

Орманды жаулап алу үшін шешінген

Таңның ымыртында аңшылық бақытымызды іздеу үшін

Және сыбырлаған жапырақтар арасында

Біз ағаштан ағашқа асығатынбыз

Үнсіз, көздері киіктің ізіне қадалған

Қағаз бен құмға жат жазу, жат сөздер

Соны біз түсінбей жүріп жүрдік

Орман көлеңке болды

Қандай сұрақтар мен жауаптар бір-бірін жасырады, былайша айтқанда

Бірақ ізін ғана көрдік

Құдіретті кубоктың соңында біз елестеттік

Жыртқыштың қадамы күшті болды

Ал алыс, алыс оның тұяғы өлшенген

Бұл болу және болу уақыты болды

Ал бұл аңшылық басқаларға ұқсамауы керек

Осы күнге дейін батылдық таныттық

Бұл басқа жануар емес

Ол оны суреттегісі келгендей орманды аралап өтті

Орман түбінен оның күшті ізін ақырын сыбырлайды

Бұл киіктің ізінде жұмбақ болды

Бұл өзінен де керемет еді

Кейбіреулеріміз бұл құпиядан қашып кетті

Шаршап, басқалары бас тартты

Әр сағат сайын кішірейе берді

Аңшының нөмірі

Бірақ жапырақтары жарқырап сыбырлады

Орманнан кеткендердің барлығымен

Қалың бізге күліп тұрғандай

Күн кешке жақындай бергенде

Аштық көлеңкесі жүздерді әлдеқашан қарайтқан

Тек екеуі ғана қалды

Ал мен екеуінің бірі болдым

Клирингте

Кешкі күн көлеңкесінің тағы бір себебі

Біртүрлі жолдарға араласты

Ақыры оған тап болдық

Сол керемет бұғы

Тылсымға толы тұяғымен

Оның көзқарасы біздің көзімізді кесіп өтті

Хер өзінің керемет мүйіздерінің арасынан құлап түсті

Күннің соңғы жарығы

Ал біз үнсіз үрейленіп, қатып қалдық

Біз оны жеңуге келгенбіз

Басқа қалай болар едік?

Біз Құдаймен көзбе-көз болдық

Ауа жарқыраған ғажайыпқа толы

Аңшылық пен даңқты ұмытыңыз

Сонда соңғы серігінің садағы құлады

Ол елік пен орманнан, ауылға қашып кетті

Мен ғана қалдым

Бұғының күміс көзіндегі мен

өзімді түсіндім

Қарап тұрғаным қандай оғаш болды

Мен нені түсіндім

Мен аңшы болдым

Ал енді олжаға айнал

Аң соңында мен өзім тұрдым

Өзімнің ізіммен жүрдім

Таңертеңнен кешке дейін

Оны жұмбақ деп атаса

Және оны жібере алмаймын

Қалайша менің орныма басқа біреу тұрды!

Мен өзіммен бетпе-бет келдім

Қолдағы найза мөлдір мазақ

Бұғы жоғалып кетті

Мен ғана қалдым

Оның мүйіздері менің самайларымнан өсіп шықты

Ал мен күннің соңғы нұрында тұрдым

Аңшы да, олжа да емес

мен ғана

Ал мені өз трофейім

Ешкім көрмейтін зергерлік бұйымдар

Және бұл ешкім білмейтін еді

Көптің бірі болып ауылға қайтатын едім

Тәңірлер оған мейірімді емес еді

Бірақ мен жоғарырақ аңшылықта болдым

Найзаны лақтырмай-ақ алыңыз

Мен үшін құдайлардың ең жоғары ықыласына ие болдым