Das Dach - D-Bo

Wie ein Adler blick' ich kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Und die Sonne sagt «Hallo mein Freund, was machst du denn hier oben?»

Ich sag «Gar nichts, ich hab einfach nur da unten nichts verloren.»

Will nie wieder zurück zu all dem Stress, den es da gibt

Tränen werden fließen, es fehlt der letzte, den ihr liebt

Ich bin geflüchtet auf ein Dach, wie an den Strand und lass mich wärmen

Und die Autos sind wie Fische, die durch Backsteinriffe schwärmen

Gelbe Haie spucken ständig ihre Beute aus

Vielleicht sind sie vergiftet, sie sehen krank und ohne Freude aus

Möwen aus Metall malen weiße Kreide in die Lüfte

Die Muster sind wie Rätsel, deren Lösungen verblüffen

Eine Krähe — sie ist inzwischen wie mein Freund

Fragt: «Erkenn ich da ein Lächeln, so ein bisschen, wenn du träumst?»

Ich öffne meine Augen, spür den Wind im Gesicht

Endloses blau, ob ich blind bin vor Glück?

Ich blick von meinem Dach auf ein Meer aus Beton

Aus Hektik und Krach, ohne Sterne oder Sonne

Ich sehe euch ertrinken oder irritiert das Licht?

Ich lächle in die Sonne — interessiert mich alles nicht

Wie ein Adler blick' ich kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Und die Wolken fragen «Hey, was machst du denn hier oben?»

Ich sag «Gar nichts, ich hab einfach nur da unten nichts verloren»

Denn ich kann da nicht mehr atmen, das schwimmen laugt mich aus

Und bevor ich noch ertrinke, komm ich lieber zu euch rauf

Mein rettendes Ufer, mein Strand aus grauem Teer

Grüne Korallen filtern staubiges Meer

Eine Insel nur für mich und diesen Engel, der schon hier war

Der mir zuhört, wenn ich rede und die Worte auch kapieren kann

In der Tiefe: Meerjungfrauenschwärme

Die Nacht verschluckt die Sonne, schenkt mir herrlich blaue Sterne

Ich verbinde sie zu Formen, finde leicht den großen Wagen

Und daneben tausend Herzen.

Was das heißt?

Ist doch egal

Ich fühl mich wie ein Adler, blicke kalt auf meine Stadt

Sitz hier oben, throne stolz und ohne sorgen auf dem Dach

Қырандай мен өз қаламға салқын қараймын

Осы жерде отырыңыз, төбеде алаңсыз және мақтанышпен таққа отырыңыз

Ал күн "Сәлем достым, сен мұнда не істеп жүрсің?"

Мен: «Ештеңе, менің мұнда ешқандай бизнесім жоқ» деймін.

Ешқашан ондағы барлық стресске қайта оралғым келмейді

Көз жасы ағып кетеді, соңғы сүйген адам жоқ

Мен жағажай сияқты шатырға қашып, жылынып қалдым

Ал көліктер кірпіш рифтерді аралап жүрген балық сияқты

Сары акулалар жемтігін үнемі түкіреді

Мүмкін олар уланған, олар ауру және қуанышсыз көрінеді

Металл шағалалар ауада ақ бор тартады

Өрнектер шешуі ғажайып жұмбақтар сияқты

Қарға - ол қазір менің досым сияқты

Сұраңыз: «Сіз армандаған кезде мен күлкіні аздап танимын ба?»

Көзімді ашамын, бетімнен желді сеземін

Шексіз көк, бақыттан соқырмын ба?

Мен төбесімнен бетон теңізіне қараймын

Жұлдыздарсыз, күнсіз күйбең тірліктен

Мен сіздің суға батып бара жатқаныңызды көріп тұрмын немесе жарық тітіркендіреді ме?

Мен күнге күлемін — Мені ештеңе қызықтырмайды

Бүркіттей мен өз қаламға салқын қараймын

Осы жерде отырыңыз, төбеде алаңсыз және мақтанышпен таққа отырыңыз

Ал бұлттар «Эй, сен мұнда не істеп жүрсің?» деп сұрайды.

Мен: «Ештеңе емес, менің мұнда жұмысым жоқ» деймін.

Мен енді тыныс ала алмайтындықтан, жүзу мені суытады

Мен суға батпай тұрып, саған жақындағаным жөн болар еді

Қауіпсіз жағам, сұр шайырлы жағам

Жасыл маржандар шаңды теңіздерді сүзеді

Мен және осында болған періште үшін ғана арал

Мен сөйлеген кезде мені тыңдайтын және сөздерді де түсіне алатын адам

Тереңде: су перісі үйірлері

Түн күнді жұтады, маған керемет көгілдір жұлдыздарды береді

Мен оларды пішіндерге байланыстырамын, үлкен шұңқырды оңай табамын

Ал оның жанында мың жүрек.

Бұл нені білдіреді?

Ештене етпейді

Қалама салқын қараған қырандай сезінемін

Осы жерде отырыңыз, төбеде алаңсыз және мақтанышпен таққа отырыңыз