Опера #1 - Витас

Нам всегда чего-то не хватает,

Нам всегда чего-то не хватает,

И тоска за сердце нас хватает,

На ветру осеннем нас шатает.

Нас чужая радость наполняет,

Нас миры чужие распаляют,

Будто солнца на лесной поляне

Головы сближаем над столами.

Я тебя хмельную, как разлуку,

Обниму, возьму тебя на руки.

Я тебя шальную, словно ругань,

Ни врагу не дам, не дам ни другу.

Так со мной случается не часто.

Подарю тебе кусочек счастья.

Будешь словно в окнах свет качаться,

Мотыльки на свет твой будут мчаться.

Бізге әрқашан бір нәрсе жетіспейді

Бізге әрқашан бір нәрсе жетіспейді

Ал жүректі аңсау бізге жетеді,

Күзгі желмен тербелеміз.

Біреудің қуанышы бізді толтырады,

Бөтен әлемдер бізді өртендіреді,

Орман алқабындағы күн сияқты

Үстелдер үстіне басымызды біріктіреміз.

Мен саған маспын, бөліну сияқты,

Мен сені құшақтаймын, қолыма аламын.

Мен саған қарғыс сияқты жындымын,

Дұшпанға бермеймін, досқа бермеймін.

Бұл менде жиі бола бермейді.

Мен саған бақыттың бір бөлігін беремін.

Терезелерде жарық жанып тұрғандай боласыз,

Көбелектер сіздің жарығыңызға асығады.