Francesco Baracca - Sergio Endrigo

Era un antico mattino italiano

Con le mosche i papaveri il grano

Sembravano dipinti i contadini

Il sole il Po e gli eroici destini

Luglio milenovecentoqualcosa

All’improvviso dalla piana rugiadosa

Come l’acuto del tenore si stacca

L’aeroplano di Francesco Baracca

Vibrava forte l’uccello di tela

Leggero e fragile una vela

E si alzava a spirale in volo

Come un allegro valzer romagnolo

E di lassù la terra si mostrava

Come una donna felice gli si apriva

Senza timore e senza ritrosia

Scopriva la sua dolce geometria

E c’era Rimini c’era Riccione

E in fondo il Sud inesplorato meridione

E al Nord il rombo del cannone

Devastante come l’alluvione

E gli entrò nell’anima e nella mente

Quella sua Italia bella ed incosciente

E soffrì di gelosia guai a toccarla guai

A portarla via

E volò giù a giocare con la sorte

La gioventù non ha paura della morte

Non fu un duello non ci fu cavalleria

Ma un colpo basso della fanteria

E già perdeva quota la sua vita

Un fuoco d’artificio una cometa

Come un uccello ferito che cadendo

Diventa solo piume e vento e poi silenzio

Dice il poeta che morendo

La vita intera si rivede in un momento

I giochi le speranze le paure

I volti amati gli amici le avventure

Luglio millenovecentodiciotto

C’era un uomo che perdeva tutto

E l’Italia agraria e proletaria

Conquistava il primo asso dell’aria

Come un uccello ferito che cadendo

Diventa solo piume e vento e poi silenzio

Бұл ежелгі итальяндық таң болатын

Шыбынмен, көкнәрмен, бидаймен

Шаруалар картиналар сияқты көрінді

Күн, По және қаһармандық тағдырлар

Шілде мың тоғыз жүз нәрсе

Кенет шық басқан жазықтан

Тенордың жоғары нотасы қалай шығады

Франческо Баракканың ұшағы

Кенеп құс қатты дірілді

Жеңіл және нәзік желкен

Және ол ұшып бара жатқанда айналды

Көңілді Романья вальсі сияқты

Сол жерден жер өзін көрсетті

Бақытты әйел сияқты ол оған ашылды

Қорқынышсыз және құлықсыз

Ол өзінің тәтті геометриясын ашты

Ал Римини болды, Риксон болды

Ал негізінен зерттелмеген оңтүстік оңтүстік

Ал солтүстікте зеңбіректің гүрілі

Су тасқыны сияқты жойқын

Және бұл оның жаны мен санасына кірді

Оның әдемі және бейсаналық Италиясы

Оның қасіретіне қол тигізу үшін ол қызғаныштан зардап шекті

Оны алып кету үшін

Ал ол тағдырмен ойнау үшін ұшып кетті

Жастар өлімнен қорықпайды

Бұл дуэль емес, атты әскер болған жоқ

Бірақ жаяу әскерден төмен соққы

Ал оның өмірі қазірдің өзінде биіктіктен жоғалып кетті

Отшашу, комета

Құлаған жаралы құс сияқты

Бұл жай ғана қауырсын мен желге айналады, содан кейін тыныштық

Мұны ақын өлу арқылы айтады

Бүкіл өмір бір сәтте қайталанады

Ойындар, үміттер, қорқыныштар

Жүздер достарына шытырман оқиғаларды ұнатты

Бір мың тоғыз жүз он сегізінші шілде

Бәрінен айырылған адам болды

Бұл аграрлық және пролетарлық Италия

Ол әуедегі бірінші эйсті жеңді

Құлаған жаралы құс сияқты

Бұл жай ғана қауырсын мен желге айналады, содан кейін тыныштық