L'amitié - Romane SERDA

Beaucoup de mes amis sont venus des nuages

Avec soleil et pluie comme simple bagage

Ils ont fait la saison des amitiés sincères

La plus belle saison des quatre de la terre

Ils ont cette douceur des plus beaux paysages

Et la fidélité des oiseaux de passage

Dans leur coeur est gravée une infinie tendresse

Mais parfois dans leurs yeux se glisse la tristesse

Alors il viennent se chauffer

Chez moi et toi aussi tu viendras

Tu pourras repartir aux fins fonds des nuages

Et de nouveaux sourire à bien d’autres visages

Donner autour de toi un peu de ta tendresse

Lorsqu’un autre voudra te cacher sa tristesse

Comme l’on ne sait pas ce que la vie nous donne

Il se peut qu'à mon tour je ne sois plus personne

S’il reste un ami qui vraiment me comprenne

J’oublierai à la fois mes larmes et mes peines

Alors, peu-être je viendrai

Chez toi, chauffer mon coeur à ton bois

(Merci à katia pour cettes paroles)

Менің көптеген достарым бұлттан келді

Күн мен жаңбыр тек жүк ретінде

Олар адал достық маусымын жасады

Жердің төрт мезгілінің ең әдемі мезгілі

Оларда ең әдемі пейзаждардың тәттілігі бар

Ал өткінші құстардың адалдығы

Олардың жүрегінде шексіз нәзіктік бар

Бірақ кейде олардың көздерінде мұң бар

Сондықтан олар жылынуға келеді

Менің үйімде сіз де келесіз

Бұлттардың тереңдігіне оралуға болады

Және көптеген басқа жүздерге жаңа күлкі

Айналаңызға аздап нәзіктік беріңіз

Басқа біреу өз мұңын сенен жасырғысы келгенде

Өйткені өмір бізге не беретінін білмейміз

Мен өз кезегінде ешкім болуым мүмкін

Мені шынымен түсінетін досым қалса

Көз жасымды да, қайғымды да ұмытамын

Сондықтан мен келермін

Үйде жүрегімді ағашыңа жылыт

(Осы сөздер үшін Катяға рахмет)