Das schwarze Gemälde - Nargaroth

Ein schwarzes Gemälde, der Inhalt verbrannt

Der Rahmen verkohlt, einst das Leben genannt

Die Aussagekraft vom Denken bestimmt

Für die Zeit des Lebens, die euch entrinnt

Ein schwarzes Gemälde, ein Spiegelbilderbuch

Es liest eure Gedanken und formt sie zu Bildern, die nur euch wohl waren

Die Farben der Maske verblassen und ein weißes Gesicht

Erhellt den schwarzen Samt

Die Tränen hinterlassen salzige Ränder

Noch lange zu erkennen der Ursprung

Zu deuten der Verlauf

Zu kosten ihr Sinn

Die Sonne vermag sie zu trocknen

Aber nicht, sie zu verbergen!

Und erst in der Dunkelheit

Verlieren Farben ihre Bedeutung

Erst dann offenbaren wir unser Gesicht

Lassen Masken zerspringen, Hüllen fallen

Dann ist der weiße Rand der Tränen unsichtbar…

Wir lecken unsere Wunden, doch das Salz

Der versiegten Tränen verbrennt unser Fleisch

Und lässt das Helfende uns verletzen…

Schreie durchforschen das Tuch der Dunkelheit

Dringen an jedes nahbare Ohr, um den Wahrnehmenden zu Hilfe eilen zu lassen

Denn Schreie sind die einzige Sprache, die jeder versteht

Doch die Dunkelheit hindert Blicke, ihren Ursprung zu finden

Ziellos irrt er umher

Wahnsinn ist der unablässige Verlauf

Denn übermächtig scheinen die Schmerzen

Kein Wort lässt sich mehr formen, dass den Suchenden könnte führen

Stattdessen lassen die Töne meiner Kehle den Suchenden erschreckend flüchten

So bleiben wir verblutend zurück

Das Theater des Lebens längst niedergebrannt

Noch wärmt mich die Glut, verbrennt meine Hand

Zu Asche das Kleid, welches ich einstmals trug

In Schmerz gemartert, der mich einst schlug

Die zersprungenen Lippen derer

Die mich benetzend nie berührten

Die gespaltenen Zungen derer

Die mich bewusst belogen

Es ist Schmerz

Der unbändige Lust in mir gebar

Freuet euch, ihr glückseligen Kinder des Lichts

Doch euer Gemälde wird ewiglich nur schwarz sein

Қара сурет, ішіндегісі өртеніп кеткен

Бір кездері өмір деп аталатын кадр күйіп кетті

Экспрессивтілік ойлау арқылы анықталады

Сізден қашатын өмір уақыты үшін

Қара сурет, айна суретті кітап

Ол сіздің ойларыңызды оқиды және оларды тек сізге ыңғайлы суреттерге айналдырады

Масканың түстері солып, ақ бет

Қара барқытты жарықтандырады

Көз жасы тұзды жиектерді қалдырады

Шығу тегі әлі де ұзақ уақыт бойы танылуы мүмкін

Курсты түсіндіру

Оның сезімін жоғалту үшін

Күн оларды кептіруі мүмкін

Бірақ оларды жасыру үшін емес!

Және тек қараңғыда

Түстер мағынасын жоғалтады

Сонда ғана бетімізді ашамыз

Бетперделер сынсын, істер құласын

Сонда көз жасының ақ шекарасы көрінбейді...

Біз жарамызды жалаймыз, бірақ тұз

Кеуіп қалған жас етімізді күйдіреді

Ал көмек бізге зиян тигізсін...

Айқайлар қараңғылық пердесін іздейді

Қабылдаушының көмекке асығуына мүмкіндік беру үшін кез келген құлаққа еніңіз

Өйткені айқай - әркім түсінетін жалғыз тіл

Бірақ қараңғылық олардың шығу тегін табуға мүмкіндік бермейді

Ол мақсатсыз айналады

Ақылсыздық - бұл үздіксіз курс

Өйткені ауырсыну басым болып көрінеді

Ізденушіге жетелейтін сөз енді қалыптаса алмайды

Керісінше, менің тамағымның дыбыстары іздеушіні үрей билеп қашады

Сөйтіп, қансырап өлеміз

Өмір театры баяғыда өртеніп кетті

Шоқ әлі күнге дейін мені жылытады, қолымды күйдіреді

Бір кезде киген көйлегім

Бір кездері жаныма батқан азаппен шейіт болды

Бұлардың жарылған еріндері

Ылғалдау маған ешқашан тиген жоқ

Солардың айыр тілдері

Кім маған әдейі өтірік айтты

Ауырсыну

Менің бойымда басылмайтын нәпсі тудырған

Бақытты болыңдар, нұрлы балалар

Бірақ сіздің суретіңіз мәңгі қара болады