La perduta - Maler

Nel patio di Talita c'è il pozzo della serpe

Nel patio di Talita c'è un cane che non dorme

E voci nella pietra e lumi di fiammelle

E sull’acqua che scorre fantasmi di foschia

Nel patio di Talita ci sono quattro porte

E bambole di iuta tra i fiori della febbre

Nel patio di Talita, da un ramo d’ombra pende

Un’altalena vuota che dondola la sorte

Ora Talita sta sognando

Veste di bianco, ma non sposa me

È innamorata del suo mondo

Dicono di lei che sia

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, ma io che l’ho aspettata per tutta la mia vita

Vi dico che Talita è astuta

Nel patio c'è Talita, si pettina i capelli

Con lacrime d’ortica e ride di noi folli

Che accumuliamo specchi e ci bendiamo gli occhi

Per non vedere abissi, per annegarci altri

Lei bacia il buio sulla bocca

Beve la pioggia che la porterà

Dove la notte è una civetta

Dicono di lei

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, un dio l’ha imprigionata

In una fiaba inquieta

E mai più la risveglierà

Talita, io so che sei tornata

E tieni tra le dita le ali di una verità

Perduta, intanto l’alba brucia

La terra si è oscurata

E dicono di te «perduta»

Sullo stelo del giglio farà la tela il ragno

E chi va incontro al sogno nel sogno svanirà

In fila va cantando la folla senza volto

Intanto l’alba brucia, la terra è spaventata

Ma tutti dicono di lei perduta

E l’hanno vista disperdere al sole

Nere manciate di semi di neve

E l’hanno vista nei boschi allattare

Lupi venuti dai monti del Male

E l’hanno vista nel fiume annegare

Prima che il fiume annegasse le rive

E l’hanno vista dal nulla apparire

E l’hanno vista e non sanno vedere!

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, un dio l’ha imprigionata

In una fiaba inquieta

E mai più la risveglierà

Talita, io so che sei tornata

E tieni tra le dita le ali di una verità

Perduta, intanto l’alba brucia

La terra si è oscurata

Però qui dicono di lei…

Талита алаңында жыланның құдығы бар

Талитаның ауласында ұйықтамайтын ит бар

Тастағы дауыстар мен жалынның шамдары

Ал ағып жатқан суда тұманның елестері

Талита алаңында төрт есік бар

Ал қызба гүлдерінің арасында джут қуыршақтары

Талитаның ауласында көлеңкедегі бұтақтан ілулі тұр

Тағдырды тербететін бос әткеншек

Қазір Талита армандайды

Ол ақ киеді, бірақ маған үйленбейді

Ол өз әлеміне ғашық

Олар ол туралы айтады

Сиқырлы жалынның ішінде жоғалды

Шындықтан алыстаған соқыр шамның

Жоғалдым, бірақ өмір бойы оны күттім

Талита ақылды екенін айтамын

Талита қоршауда, шаштарын тарайды

Қалақай көз жасымен және бізге күледі ақымақтар

Біз айналар жинап, өзімізді соқырлаймыз

Тұңғиықты көрмеу, басқаларды суға батыру

Ол қараңғыны аузынан сүйеді

Ол өзіне әкелетін жаңбырды ішеді

Түннің қайда үкі

Олар ол туралы айтады

Сиқырлы жалынның ішінде жоғалды

Шындықтан алыстаған соқыр шамның

Жоғалғанда, құдай оны түрмеге қамады

Мазасыз ертегіде

Ол енді оны ешқашан оятпайды

Талита, сенің қайтып келгеніңді білемін

Саусақтардың арасына ақиқаттың қанатын ұстаңыз

Адасып қалды, бұл кезде таң атып

Жер қараңғыланды

Олар сіз туралы «жоғалды» дейді.

Өрмекші лалагүлдің сабағына тор жасайды

Ал, кімде-кім арманда арманға жетуге барса, ол жоғалады

Желі бойымен, бақтағы адамдар ән айтады

Бұл кезде таң атып, жер үрейленеді

Бірақ бәрі жоғалды дейді

Олар оның күнге шашылып жатқанын көрді

Қара уыс қар тұқымы

Олар оны орманда емізіп жатқанын көрді

Зұлымдық тауларынан келген қасқырлар

Олар оның өзенге батып бара жатқанын көрді

Өзендер банктерге батып кетті

Және олар оның күтпеген жерден пайда болғанын көрді

Олар оны көрді, бірақ қалай көруді білмейді!

Сиқырлы жалынның ішінде жоғалды

Шындықтан алыстаған соқыр шамның

Жоғалғанда, құдай оны түрмеге қамады

Мазасыз ертегіде

Ол енді оны ешқашан оятпайды

Талита, сенің қайтып келгеніңді білемін

Саусақтардың арасына ақиқаттың қанатын ұстаңыз

Адасып қалды, бұл кезде таң атып

Жер қараңғыланды

Бірақ бұл жерде олар ол туралы айтады ...