Prag - Chakuza

Irgendwann wird’s einem egal und dann man geht weg oder dreht sich um.

Alles war nur warme Luft, nur leichter, nennen wir es Helium.

Damals war man groß aber man hat es halt zerbombt, dann haben die anderen halt

gewonnen mit ihren Schwadronen und Bataillons.

Man saß zusammen, alles perfekt, was für fantastische Abende.

Doch unser Denkmal von damals ist nur eine plastische Statur.

Zu durchwachsen gewesen, wie die Regenwälder Brasiliens, übrig bleiben aus

unserer Blütezeit nur zertretene Lilien.

Es tut mir leid, so geil es auch war, ich vermisse keinen einzigen Tag.

Die Zeit der besten Freunde ist vorbei, das wars.

Lass über Trauer hinwegtäuschen wie über die Skyline von Prag.

Das mit unserem großen Traum ging schief.

Erst hörten die Trommeln auf zu spielen.

Und das einzige was blieb, sind die Geister die ich rief.

Wollten an irgendwas festhalten, doch verstehe das wars nie.

Zigaretten, Alk, Probleme, wies in schäbigen Bars riecht und da wo mal so viel

Sonne war, ist jetzt nur noch Schatten.

Wahnsinnig freshe Klamotten, nur alte Uniformjacken.

Man wills nicht wissen, doch man merkt das es etwas seltsames ist,

denn aus jeder Ecke hört man ständig so Gespenstergeschichten.

Das Versprechen an uns: daraus in die Welt, irgendwohin, jetzt kennen wir echt

sämtliche Ausnüchterungszellen von innen.

Jetzt ist es Geschichte mit den Beats und dem Rapen, Lieblingshotel ist von

Termiten zerfressen und draußen vor der Scheibe wird es Schwarz,

Scheinwerfer aus über der Skyline von Prag.

Das mit unserem großen Traum ging schief.

Erst hörten die Trommeln auf zu spielen.

Und das einzige was blieb, sind die Geister die ich rief.

Scheiß auf all das gequatsche, denn ich stehe wie eine Wand vor dir,

bin lautlos.

Denn zu Clowns haben wir uns transformiert für blankpolierte Autos.

Eine zeitlang waren wir glücklich, teilten brüderlich die Kippen,

heute gibt es Lügen und Gezicke zwischen gleichgültigen Blicken.

Und bei Anrufen wird nur die Mailbox erreicht, als wäre jeder von uns ewig nach

Bobaidos verreist.

Und da ist der Augenblick an dem dann keiner was sagt, wenn die Lichter nicht

mehr scheinen über der Skyline von Prag.

Бір кезде бәрібір, сосын кетесің немесе бұрыласың.

Барлығы жай ғана жылы ауа болды, тек жеңілірек болды, оны гелий деп атаймыз.

Ол кезде сіз үлкен едіңіз, бірақ сіз оны жай ғана бомбаладыңыз, содан кейін басқалары тоқтады

эскадрильяларымен және батальондарымен жеңіске жетті.

Бірге отырдық, бәрі тамаша, қандай керемет кештер болды.

Бірақ ол кездегі біздің ескерткіш пластиктен жасалған мүсін ғана.

Бразилияның тропикалық ормандары сияқты тым аралас болды

біздің гүлденген кезімізде тек лалагүлді таптаған.

Кешіріңіз, қандай керемет болса да, мен бір күнді жіберіп алған емеспін.

Ең жақсы достардың күндері өтті, болды.

Праганың аспанындай қайғы көмескіленсін.

Үлкен арманымыз орындалмай қалды.

Алдымен барабандар ойнауды тоқтатты.

Ал мен шақырған аруақтар ғана қалды.

Бірдеңені ұстағым келді, бірақ қолымнан келмейді.

Темекі, алкоголь, проблемалар, тозған барлардағы иістер және көп жерде

күн енді тек көлеңке болды.

Ақылсыз жаңа киім, тек ескі формалы курткалар.

Білгің келмейді, бірақ біртүрлі нәрсе екенін түсінесің

өйткені сіз әр бұрыштан елес әңгімелерді естисіз.

Бізге уәде: әлемге, бір жерде, енді біз шынымен білеміз

ішінен барлық кеуіп қалған жасушалар.

Енді бұл биттермен және рэппен тарих, сүйікті қонақ үй

Термиттер жейді, ал тақтаның сыртында ол қара болады,

Прага аспан сызығынан жарықтандырғыштар.

Үлкен арманымыз орындалмай қалды.

Алдымен барабандар ойнауды тоқтатты.

Ал мен шақырған аруақтар ғана қалды.

Осы әңгіменің бәрін құрт, өйткені мен сенің алдыңда қабырға сияқты тұрмын

үндемеймін.

Өйткені біз өзімізді жылтыратылған көліктердің сайқымазағына айналдырдық.

Біраз қуандық, бауырмалдықпен бөлісіп,

бүгінде немқұрайлы көзқарастар арасында өтірік пен тартыс бар.

Ал қоңыраулар тек дауыстық поштаға жетеді, әрқайсымыз мәңгі артта қалғандай

Бободос кетіп қалды.

Жарық қосылмаған кезде ешкім ештеңе демейтін сәт бар

Прага көкжиегінде көбірек жарқырайды.