Drenched - Calexico

Riding through nostalgia, shaking memories by the mile

The city lights are closing in on him

The distance grows shorter for a while

He wonders what dreams fill her heart

And wonders if what they had could ever be sparked

«The roads never lead where they’re supposed to go,»

That’s what he tells himself before he lets it go

Out on the cold grey plain, sunken on the side of the

Road

The words bleed off the page, the letter becomes

Well-soaked

«No more turning backwards,» he says, as he drives off

In the rain

Ventures on up through the Colorades and settles under

The rock

And pines, and stakes claim

Still he wonders what what dreams fill her heart

And wonders if what they had could ever be sparked

The roads never lead where they’re supposed to go

They just twist 'round and 'round the flame

The eyes closing, the heart retains

A bit of a spark before it fades away

That’s where he gets lost and drifts off alone

And what he tells himself…"Better let it go."

Сағынышпен жүру, естеліктерді миль сайын тербету

Қаланың шамдары оған жағылады

Қашықтық біраз уақытқа қысқарады

Ол оның жүрегін қандай армандармен толтыратынын таңдайды

Сондай-ақ оларда не болғаны ұшқын болуы мүмкін бе деп ойлайды

«Жолдар ешқашан баратын жеріне апармайды»,

Бұл оны жібермес бұрын ол өзіне айтады

Суық сұр жазықта, бүйірінде шөгіп кеткен

Жол

Сөздер бетте қан кетеді, әріп болып қалады

Жақсы суланған

«Енді артқа бұрылмау керек», - дейді ол жүріп бара жатып

Жаңбырда

Колорадтардан жоғары және орналасады

Тас

Ал қарағайлар мен қазықтар талап етеді

Сонда да ол оның жүрегін қандай армандармен толтыратынын таң қалдырады

Сондай-ақ оларда не болғаны ұшқын болуы мүмкін бе деп ойлайды

Жолдар ешқашан жүру керек жерге апармайды

Олар жалынның айналасына айналады

Көз жұмылады, жүрек сақталады

Сөнбей тұрып, аздап ұшқын

Дәл сол жерде ол адасып, жалғыз қалады

Оның  өзі                                                    айтады        айтады.