La forêt - Bénabar

Je faisais ce rêve, enfant

Je m'éloignais de la clairière

Pénétrais ce bois devant

Plus j’avançais moins j’y voyais clair

Je m'égarais seul dans le noir

M’enfonçant je devinais

Le rêve avait viré au cauchemar

Puis ce que personne, personne

Ne me cherchais

Dans cette forêt j’y suis encore

De cette forêt est-ce qu’on en sort?

Guet-apens sombre végétale

Obscure et verte cathédral

Écrasante et sale

Dans cette forêt il y a les gens

Qui progressent comme moi difficilement

Dans ce tricot de branches savantes

De ronces, de racines rampantes

Si menaçantes, si menaçantes

Dans ce cauchemar d’enfance

Le lierre retenait mes cris

Je tremblais de peur sans défense

Blotti grelottant dans la nuit

Parmi ce peuple indifférent

D’arbres, de feuilles, de vent

J’avais perdu ma propre trace

Depuis je sais que quoi que je fasse

Dans cette forêt j’y suis encore

De cette forêt est-ce qu’on en sort?

Guet-apens sombre végétale

Obscure et verte cathédral

Écrasante et sale

Dans cette forêt il y a les gens

Qui progressent comme moi difficilement

Dans ce tricot de branches savantes

De ronces, de racines rampantes

Si menaçantes, si menaçantes

Dans cette forêt j’y suis encore

De cette forêt est-ce qu’on en sort?

Guet-apens sombre végétale

Obscure et verte cathédral

Écrasante et sale

Dans cette forêt il y a les gens

Qui progressent comme moi difficilement

Dans ce tricot de branches savantes

De ronces, de racines rampantes

Si menaçantes, si menaçantes

Бұл арман бала кезімде болды

Мен алаңқайдан кетіп қалдым

Сол ағашты алға басып өт

Неғұрлым ілгерілеген сайын, соғұрлым азырақ анық көрдім

Қараңғыда жалғыз қыдырдым

Батып кетті деп ойладым

Арман қорқынышты түске айналды

Сонда ешкім, ешкім

Мені іздеген жоқ

Осы орманда мен әлі де бармын

Біз осы орманнан шығамыз ба?

Өсімдік қараңғы буксир

Қараңғы және жасыл собор

Қатты және лас

Бұл орманда адамдар бар

Мен сияқты қиыншылықпен алға жылжығандар

Үйренген бұтақтардың осы тоқу

Бұталар, шырғалағыш тамырлар

Сондай қорқытатын, сондай қорқытатын

Бұл балалық шақтың қорқынышты арманында

Шырмауық жылауымды басып қалды

Мен шарасыз қорқыныштан дірілдеп тұрдым

Түнде қалтырап құшақтасып

Осы бейжай адамдардың арасында

Ағаштар, жапырақтар, жел

Мен өз жолымды жоғалтып алдым

Өйткені мен не істесем де соны білемін

Осы орманда мен әлі де бармын

Біз осы орманнан шығамыз ба?

Өсімдік қараңғы буксир

Қараңғы және жасыл собор

Қатты және лас

Бұл орманда адамдар бар

Мен сияқты қиыншылықпен алға жылжығандар

Үйренген бұтақтардың осы тоқу

Бұталар, шырғалағыш тамырлар

Сондай қорқытатын, сондай қорқытатын

Осы орманда мен әлі де бармын

Біз осы орманнан шығамыз ба?

Өсімдік қараңғы буксир

Қараңғы және жасыл собор

Қатты және лас

Бұл орманда адамдар бар

Мен сияқты қиыншылықпен алға жылжығандар

Үйренген бұтақтардың осы тоқу

Бұталар, шырғалағыш тамырлар

Сондай қорқытатын, сондай қорқытатын