Последний сон - 7Раса

И сохли и трескались губы,

Во сне тяжёлом, горячечном.

Вслед за зрачками, сознание

Закатывалось, вторя истории мира.

Спроси у свинцового купола,

Висящего плотно над городом,

Девятые, душные сутки:

«Теперь-то уж точно конец?»

И взрезало тучи солнце,

Дрожащее лихорадочно:

«Нет, это только начало,

Примерьте и вы тот венец.»

Ал еріндер құрғап, жарылған,

Ауыр, қызбалы арманда.

Оқушылардың соңынан еріп, сана

Дүние тарихын жаңғыртып, ширатып.

Қорғасын күмбезінен сұраңыз

қалаға мықтап ілулі,

Тоғызыншы, дымқыл күн:

«Енді шынымен соңы ма?»

Ал күн бұлттарды кесіп тастады,

Қатты қалтырап:

«Жоқ, бұл бастамасы ғана

Сол тәжді де киіп көріңіз».