Herbst - Nargaroth

Es sinkt die sterbende Sonne,

blutrot in nebligen Schlaf.

Es regt sich Bedauern im Herzen,

wo einst mein Scheitern mich traf.

Und meine Hände nun welk wie Papier,

verbrennen im herzkühlen Fehl.

Und altes Lachen, das schaudernd mich macht,

verlacht mich in all dem Weh'.

Und keine Narbe blieb namenlos,

im Kampfe der Eitelkeit.

Verblutend wir blieben im Felde zurück

und lecken die Wunden der Zeit.

Es mahnet der Nornen Gesang,

an so viel schlafendes Einst.

Es brechen der Liebe Geschichte,

egal wie ernst du’s auch meinst.

Es ruhen die Tränen wie junger Regen

auf bald schon sterbendem Gras.

Sanft schmiegt sich Moos an wittere Wände

der Herzen die ich nie vergaß…

Wo die Sehnsucht nach deiner Haut blieb?

Schreit es in mei’m Kopf allein.

Auf dass die allein an mir geschehe,

mit all ihrem Zweifel und Schrei’n.

Das fremde Bett, in das ich am Abend floh,

war gleich dem des Morgens so kalt.

Einst waren unsere Herzen vereint,

vordorrt nun, betrogen und alt.

Ich habe so oft auch gelogen für dich,

egal bei oder mit wem du schliefst.

Es klebt noch ein fremder Hauch in deinem Haar,

der gleicht dem Dämon vor dem du fliehst.

Seit langem schon wir uns nicht in die Augen sehn,

weil zu viele Küsse wir stahl’n.

Wir schneiden uns Nachts unsere Sünden ins Fleisch,

die da mahnen uns ewig der Qual’n.

Noch tausende Burgen wir trunken erklimmen,

die bald schon Ruinen sind.

Doch stehen ach noch nicht von steinernen Zinnen,

dass unsere Träume schon sterben im Wind.

Өліп бара жатқан күн батып барады

тұман ұйқыдағы қан қызыл.

Жүректі өкініш билейді,

Менің сәтсіздігім мені кездестірген жерде.

Ал менің қолым қазір қағаз сияқты қурап қалды

жүрекке күйіп-салқын ару.

Және мені селт еткізетін ескі күлкі

барлық қайғы-қасіретімде маған күледі.

Ешбір тыртық атаусыз қалмады,

бекершілік шайқасында.

Қансырап өліп далада қалдық

және уақыт жарасын жалайды.

Норндардың әні ескертеді,

бір рет сонша ұйықтауға.

Ол махаббат хикаясын бұзады,

қаншалықты байсалды болсаңыз да.

Көз жасы жас жаңбыр сияқты тынығады

Жақында шөп қурап қалады.

Мүк ауа-райы бұзылған қабырғаларға ақырын ұя салады

Мен ешқашан ұмытпайтын жүректер ...

Теріңізге деген сағыныш қайда кетті?

Жалғыз менің басымда айғайлайды.

жалғыз менің басымнан өтсін деп,

өздерінің барлық күмәндерімен және айқайларымен.

Мен кешке қашып кеткен біртүрлі төсек

таңертеңгідей салқын болды.

Бір кездері біздің жүрегіміз біріктірілді

қазір қурап, алданып, қартайған.

Мен де сен үшін талай рет өтірік айттым

кіммен немесе кіммен жатқаның маңызды емес.

Шашыңызда әлі де біртүрлі жанасу бар,

бұл сен қашып жүрген жын сияқты.

Көптен бері бір-біріміздің көзімізге қарамадық,

өйткені біз тым көп сүйіспеншіліктерді ұрлап алдық.

Біз түнде күнәларымызды тәнге айналдырамыз

олар мәңгілік азапты еске салады.

Мыңдаған сарайларға мас болып шығамыз,

ол жақын арада қирап қалады.

Бірақ, өкінішке орай, тас шыңдардан әлі тұрмаңыз,

біздің армандарымыз желмен өліп жатыр.