Море - ДМЦ

Босиком по желтому песку бредут облака вдоль линии берега.

Нас с тобой девятою волной накрыло, а ты мне не верила...

Нас с тобой забыли где-то там – за горизонтом в пыльных городах.

Мы с тобой сошли с ума, разрушив все мосты в пух и прах...

Нам с тобой забыли позвонить, а мы бы не смогли ответить!

Мы с тобой сменили шум метро на этот прибой, что подарил нам ветер!

А вокруг нет никого, лишь звёзды в небе ярко светят.

Мы с тобой сошли с ума, забыв о том, что мы давным-давно не дети...

Мы с тобой бежали от тоски подальше от холодов.

Здесь тепло, не давит на виски скрип рельс и шум поездов...

Мы с тобой оставили там все, что можно было отдать,

Но, увы, от себя не убежишь... И, к счастью, от меня тебе не убежать!

Сары құмда жалаңаяқ, жаға сызығын бойлай бұлттар кезіп жүр.

Сіз бен мені тоғызыншы толқын жауып тұрды, сіз маған сенбедіңіз ...

Сіз бен біз бір жерде – шаң басқан қалаларда ұмыт қалдық.

Сен екеуміз жынды болдық, көпірлердің бәрін қираттық...

Олар сізбен бізге қоңырау шалуды ұмытып кетті, біз жауап бере алмас едік!

Сіз бен біз метроның шуын жел берген осы серфингке өзгерттік!

Ал айналада ешкім жоқ, аспандағы жұлдыздар ғана жарқырайды.

Сіз бен біз көптен бері бала болмағанымызды ұмытып, жынды болдық ...

Сен екеуміз мұңдан қаштық суықтан.

Бұл жерде күн жылы, рельстің сықыры мен пойыздардың шуы вискиді баспайды ...

Сен екеуміз сол жерде бере алатынның бәрін қалдырдық,

Бірақ, өкінішке орай, өзіңнен қашып құтыла алмайсың... Ал, бақытыма қарай, менен қаша алмайсың!