Wiosna - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Błyszczą, krople rosy

Mruczy zdrój po błoni

Ukryta we wrzosy

Gdzieś jałowka dzwoni

Piękną, miłą błonią

Leci wzrok wesoło

Wkoło kwiaty wonią

Kwitną gaje wkoło

Paś się, błąkaj trzódko

Ja pod skałą siędę

Piosnkę lubą, słodką

Śpiewać sobie będę

Ustroń miła, cicha!

Jakiś żal w pamięci

Czegoś serce wzdycha

W oku łza si` kręci

Łza wybiegła z oka

Ze mną strumyk śpiewa

Do mnie się z wysoka

Skowronek odzywa

Lot rozwija chyży

Ledwo widny oku

Coraz wyżej, wyżej…

Zginął już wobłoku

Ponad pola, niwy

Jeszcze piosnkę głosi

I śpiew ziemi tkliwy

W niebo aż zanosi!

Олар жарқырайды, шық тамшылары

СПА алаңда ызылдайды

Хизерлерде жасырылған

Бір жерде арша шақырып жатыр

Әдемі, әдемі алаңдар

Көздер көңілді ұшады

Айнала гүлдердің иісі аңқиды

Айнала тоғайлар гүлдеп жатыр

Жем, қыдыр, үйір

Мен тастың астына түсемін

Олар әнді жақсы көреді, тәтті

Мен өзіме ән айтамын

Ustroń, жақсы, тыныш!

Кейбіреулер жадында өкінеді

Бірдеңенің жүрегі ауырады

Көзінен жас ағып жатыр

Көзінен жас ағып кетті

Өзен менімен бірге ән салады

Маған биіктен

Аспаншы кері сөйлейді

Ұшу жылдам жүреді

Көзге әрең көрінеді

Жоғары және жоғары ...

Ол әлдеқашан бұлтта өлді

Егістіктердің үстінде, егістіктердің үстінде

Әлі де ән айтып жүр

Ал жердің әні нәзік

Ол аспанға дейін көтереді!