They Rode On - Watain

Out of the dark, into the light

In the dawn of terrestrial birth

New-born yet older than time

Conceived in the depths of the Earth

Though strange lay the waters from which they emerged

They glanced upon the world as their own

Yet deep in their hearts they knew all the time

That this was not really their home

So they rode on

Yes, they rode on

On hidden roads, through barren wastelands

Untrodden by both man and beast

From the distance their fire was gleaming

Like a lamp amidst dark eternity

A bitter moon hovered above them

The night lit sole by its glow

From high in a sky of ominous dye

In which dark clouds drifted slow

So they rode on

Yes, they rode on

They rode with shut eyes as the sun rose

Regardless of earth’s vanity

But with wide open eyes, they paced the night

And pondered its mysteries

They sat at the crossroads with high and with low

Yet neither could alter their course

Riches were offered unto them

Yet indifferent and without remorse

They rode on

Yes, they rode on

And each lonely vagrant that crossed their path

Felt how his heart grew cold

Yet be marvelled at their scarred faces

So beautiful, distant and old

Some say they’ve heard them singing

In strange tongues of melancholy

Of the gods, of the night, and of glory

Of the dead, and their memory

Oh, they rode on

Yes, they rode on

Say goodbye to the light

Come twilight, come dark night

Say goodbye to the light

Come twilight, come dark night

Could you have rode there with them?

Would you have joined their march?

Or would you have them ride on?

Away into the dark?

Would you have been able to let go?

Of illusions of right and of wrong?

And if they came to die

Would you have rode on?

Қараңғылықтан, жарыққа

Жерде туылған таңында

Жаңа туған, бірақ уақыттан үлкен

Жердің тереңдігінде ойланған

Біртүрлі болса да, олар шыққан сулар жатыр

Олар әлемге өздеріндікіндей қарады

Дегенмен жүректерінің тереңінде олар әрқашан білетін

Бұл олардың үйі емес еді

Сөйтіп олар ары қарай жүрді

Иә, олар мініп кетті

Жасырын жолдарда, шөлейт жерлерде

Адам да, хайуан да таптамаған

Алыстан олардың оттары жарқырап тұрды

Қараңғы мәңгілік арасындағы шам сияқты

Олардың үстінде ащы ай қалықтап тұрды

Түннің нұры жарқырайды

Алапат бояғыш аспаннан

Қара бұлттар баяу қозғалатын

Сөйтіп олар ары қарай жүрді

Иә, олар мініп кетті

Олар күн шыққанда көздерін жұмып мініп кетті

Жердің бос әурешілігіне қарамастан

Бірақ олар көздерін бақырайтып, түнде жүрді

Және оның жұмбақтарына толғанды

Олар биік пен төмен жол қиылысында отырды

Дегенмен олардың ешқайсысы бағытын өзгерте алмады

Оларға байлық ұсынылды

Дегенмен немқұрайлы және өкінбестен

Олар ары қарай жүрді

Иә, олар мініп кетті

Және олардың жолын кесіп өткен әрбір жалғыз қаңғыбас

Оның жүрегі қалай суығанын сезді

Олардың тыртықтарына таңғалып тұрыңыз

Өте әдемі, алыс және ескі

Кейбіреулер олардың ән айтқанын естідік дейді

Мұңлы біртүрлі тілдерде

Құдайлардан, түннен және даңқтан

Өлгендер және олардың естелігі

О, олар мініп кетті

Иә, олар мініп кетті

Жарықпен қош айтыңыз

Ымырт кел, қараңғы түн кел

Жарықпен қош айтыңыз

Ымырт кел, қараңғы түн кел

Сіз олармен бірге барар ма едіңіз?

Сіз олардың шеруіне қатысар ма едіңіз?

Немесе оларды мінгізу керек пе?

Қараңғыда?

Сіз жібере алар ма едіңіз?

Дұрыс және бұрыс елесін?

Ал егер олар өлуге келсе

Сіз ары қарай мінер ме едіңіз?