Мама - Воровайки

Холодным зимним вечером загрустила мама

Грустно улыбнулась, глядя мне в глаза

На лице красивом я заметила морщинки,

Прядь волос седую, по щеке слеза

До утра на кухне мать одна сидела

До рассвета мама не госила свет

На столе стояла винная бутылка

И пустая пачка сигарет

Обняла я маму, шепотом спросила:

"Что с тобой, родная, плачешь почему?

Расскажи мне правду не тая на сердце

Я уже большая, я тебя пойму"

Мать глаза прикрыла и всердцах сорвалась:

"С болью и обидой вспомнил нас подлец!"

Конверт рукой дрожащей она мне протянула

"Хочет тебя видеть твой родной отец!"

Громом в ясном небе все мне показалось

По спине мурашки пробежали льдом:

"Мама, что с тобою, ты мне говорила,

Что наш папа умер, мама ты о чем?"

Мать моя - икона, болью зарыдала

Стоном вырывалась тайна из груди

Ради счастья дочки мать так свято лгала

От святой неправды счастья ты не жди

Анам қыстың суық кешінде мұңайып қалды

Ол менің көзіме қарап мұңайып күлді.

Әдемі бетте мен әжімдерді байқадым,

Бір тал шашы ағарған, Жақында жыртық

Таңға дейін анасы ас үйде жалғыз отырды

Анам таң атқанша шамды жақтырмады

Үстел үстінде шарап бөтелкесі тұрды.

Және бір қорап темекі

Мен анамды құшақтап, сыбырлап сұрадым:

«Саған не болды, жаным, неге жылайсың?

Жүрегіңе жасырмай шындықты айт

Мен үлкенмін, сені түсінемін»

Анасы көзін жұмып, жүрегін жаралады:

«Бұзақ бізді азаппен, ренішпен еске алды!

Ол маған дірілдеген қолымен конвертті берді.

— Әкең сені көргісі келеді!

Маған бәрі ашық аспандағы найзағайдай көрінді

Мұздың ар жағына қаз дірілдері жүгірді:

«Апа, сізге не болды, сіз маған айттыңыз

Әкеміз қайтыс болды ма, сен не айтып тұрсың?

Менің анам икон, ол ауырып жылады

Кеудемнен ыңылдап бір сыр қашып кетті

Қызының бақыты үшін анасы сондай қасиетті өтірік айтты

Қасиетті өтіріктен бақыт күтпейсің