Wolf & Passion - Ulver

Uden Sorrig for det, som svandt

Han drager paa nye & farlig F¦rd

Hans eeneste Sorrig v¦re at han intet fandt

Som vaer een Taare v¦rdt

Til han Medynk saae

I hendes èine, der alt Lius vaer tendt

Der al Gl¦de snart vaer endt

Slig een Pige hellig, vacker

Det brustne Blik flacker

Hun ki¦ndte Haabet brast

Han viiger for bendes Blik

Med een smertelig Mystik

Fylder hende mod Hi¦rtenski¦r

Med hendes Ild ligger sort & dèd

Ondskab qvalte hver een Glèd

Dend hviide Gloe, dend slukte han

Men dend ha’r skabt een m¦cktig Brand

Aff Had & Elskov & tungindigt Haab

Nyfèdt b¦res Maanen Frem

Ofver det Sind som her bleff rèfved

Aff dend mèrcke

Magi paa hende èfved

Med r¦dde Skrit.

mod ham —

Dybt berèrt:

«Du Diefvlens Sendebud

Som b¦rer Fryckt fra Mand til Brud

Du Menskehadets reene Styrkedrik

Du n¦ring for min Si¦l, som dèr;

Gaae ey bort, o Skygge, fèr

Ieg viiser Ki¦ndsler som ieg hafvde Angst

For at n¦re fèr ieg bleff din Fangst»

On he hunts with sorrow none

For what hath passed is gone

His sole regret the absence

Of desires worthie his teares

Until he saw pitie in her eyne

Where all the light did shine

And soone all joie should die

Her glazed eyne did wander

A mayden pure in grandeur

Left alone & lost

From her eyne he retreats

Clad in mournfulle Mysterie

He takes her heart in his

But dark & dead is her light

Evil took her fire’s breath

Her embers were by him devour’d

And inside of him a fire buildes

Of Hate & Love & Hope so sad

The Moone comes forth

Born anew above her Soule —

Stolen here by the dark

Binding Magick of olde

Frighten’d she nears him

And speakes:

Thou, messenger of the Devil

Who brings fear into lovers' hearts

Thou, elixir to the hatred of men

And air to my Soule, now dying;

Leave me not, O shadow

Before I give myself away

To these long denied desires

Thy gift to my dying heart

Det үшін Uden Sorrig, сом svandt

Han drager paa nye & farlig F¦rd

Ханс Сорригпен танысқан

Som vaer een Taare v¦rdt

Til han Medynk saae

I hendes èine, der alt Lius vaer tendt

Der al Gl¦de snart vaer endt

Slig een Pige hellig, vacker

Det brustne Blik flacker

Hun ki¦ndte Haabet brast

Bendes Blik үшін Han viiger

Med een smertelig Mystik

Fylder hende mod Hi¦rtenski¦r

Med hendes Ild ligger сұрыптау & dèd

Ondskab qvalte hver een Glèd

Dend hviide Gloe, dend slukte han

Men dend ha’r skabt een m¦cktig Brand

Aff Had & Elskov & tungindigt Haab

Nyfèdt b¦res Maanen Frem

Ofver det Sind som оның bleff refved

Афф денд мерке

Magi paa hende efved

Med r¦dde Skrit.

мод ветчина —

Әрі қарай:

«Du Diefvlens Sendebud

Сом б¦rer Fryckt fra Mand til Brud

Du Menskehadets reene Styrkedrik

Du n¦ring for min Si¦l, сом дер;

Гаае эй Борт, о Скайгге, fèr

Ieg viiser Ki¦ndsler som ie hafvde Angst

For at n¦re fèr ieg bleff din Fangst»

Ол қайғымен аңдымайды

Өйткені өткен нәрсе жоқ болды

Оның жоқтығына ғана өкінеді

Көз жасына лайық қалау

Ол оның көзінен аянышты көргенше

Барлық жарық жарқыраған жерде

Жақында барлық қуаныш өлуі керек

Оның жылтыраған көздері тентіреп кетті

Майден таза

Жалғыз қалды және жоғалды

Оның көзінен  шегінеді

Қайғылы жұмбақ киінген

Ол оның жүрегін алады

Бірақ қараңғы және өлі оның жарығы

Зұлымдық оның отын алды

Оның шоғын ол жеп қойды

Оның ішінде от тұрады

Жек көру және сүйу және үміттенемін

Ай шығады

Оның рухының үстінде жаңадан туылды —

Бұл жерде қараңғы  ұрлады

Бұрынғы байлау сиқыры

Ол қорқып оған жақындады

Және сөйлейді:

Сен, Ібілістің елшісі

Ғашықтардың жүрегіне қорқыныш ұялататын

Сен, адамдардың жеккөрінішті эликсирі

Енді өліп жатқан жаныма  ауа бер;

Мені қалдырма, ей, көлеңке

Мен өзімді бермес бұрын

Бұл ұзақ уақыт бойы жоққа шығарылған тілектерге

Өліп бара жатқан жүрегіме сенің сыйың