Emergence - Shylmagoghnar

Entrapped between matter and chaos

Where the future and past are as one

In my dreams I have seen a reflection

Of the unworld that is to become

I sought knowledge inside this arcanum

And perhaps I have travelled too far

For a vision so bitter and horrid

Now forever my soul enscars

Relieved from the Shell of Unessence

I awoke in a barren scape

Engulfed by the desperate struggle

Of a world becoming a grave

I wandered up a dreaded hill

What I saw there my heart afroze

A weeping tree as black as ash

Where humongous stormclouds rose

I stared at the sorrowful creature

Feeling what it had seen and known

Now at the end of all creation

Tears of blood from its branches flow

A figure in gloom then appeared to me

Underneath him the ones that I loved

And with inhumane voice he declared to me

That my life was paid through their blood

Then I faced the gaping infinity

As a choir of agonal cries

Overwhelmed me with purest cacophony

And my soul locked in flesh again was

Now I stride towards ashen horizons

As I breathe the undoing of life

Unfolding my destination

In a world where no hope lies

Материя мен хаостың арасында

Болашақ пен өткендер

Түсімде мен рефлексияны көрдім

Ол болатын дүниеден 

Мен білімді осы арканумның ішінен іздедім

Мүмкін мен тым алыс сапарға шыққан шығармын

Ащы және қорқынышты көрініс үшін

Енді менің жаным мәңгілік жүреді

Неміссіздік қабығынан босатылды

Мен таңдаулы жарық далада  ояндым

Үмітсіз күреске орналған

Бейітке айналатын дүние

Мен қорқынышты төбеден айырылдым

Сол жерде көргенім жүрегім мұздап кетті

Күлдей қара жылап тұрған ағаш

Қатты дауыл бұлттары көтерілген жерде

Мен қайғылы тіршілік иесіне қадала қарадым

Көргенін және білгенін сезіну

Енді барлық жасаудың соңында

Бұтақтарынан қан жасы ағып жатыр

Сол кезде маған күңгірттенген бір тұлға көрінді

Оның астында мен жақсы көретіндер бар

Және ол маған адамгершілікке жатпайтын дауыспен айтты

Менің өмірім олардың қанымен төленді

Содан мен жарық шексіздікке тап болдым

Агональды айқайлар хоры ретінде

Мені таза какофония таң қалдырды

Және менің жаным қайтадан қоршалған

Енді мен күл көкжиектерге қарай қадам басып келемін

Мен өмірдің жойылуымен дем алып             

Баратын жерімді ашу

Үміт жоқ әлемде