Elegía - Poema Arcanus

Desde que no existe el alma de mi alma

Me paso las noches cazando tormentas

Para olvidar que en el fondo no puedo olvidar

La dulce voz del silencio

Estrellas fugaces se confunden con faros

Cuando navegas perdido en el oceano de medianoche

Naufrago en lo irreal

Cegado por la oscuridad

Y mis velas en silencio piden solo un amanecer

… hasta que vuelva la tempestad

Noche amante no me creas ingrato

Pero quisiera despertar bajo las alas del sol

Avanzo en lo irreal

Sanando en la oscuridad

Siguiendo otros vientos hasta cazar un amanecer

Antagonista a la tempestad

Өйткені менің жанымның жаны жоқ

Мен түндерімді дауыл қуып өткіземін

Ұмыту үшін мен ұмыта алмаймын

Тыныштықтың тәтті дауысы

Аққан жұлдыздар фаралармен шатастырылады

Түн ортасы мұхитта адасып жүзгенде

Мен кеме апатына ұшырадым

қараңғылық соқыр

Ал менің үнсіз шырақтарым бір ғана күннің шығуын сұрайды

…дауыл қайтып келгенше

Түнгі ғашық мені алғыссыз деп санама

Бірақ мен күн қанатының астында оянғым келеді

Мен шынайы емес жерде алға жылжамын

қараңғыда емдеу

Күн шыққанша басқа желдердің артынан жүру

Дауылдың антагонисті