Старик - Otto Dix

На листьях опавших дождь пишет дневник,

На тучи свинцовые смотрит старик.

Дождь кончится так же, как лето прошло,

Но никогда больше не будет тепло.

В свой дом одинокий вернется старик,

На гвоздик повесит он свой дождевик.

Смахнет пыль с пластинки, нальет себе чай,

И вспомнит навеки исчезнувший май.

На цыпочках в комнату входит зима,

В последней строке точку ставит она.

Над морем свинцовым затих чайки крик,

Среди теней дремлет уставший старик…

Құлаған жапырақтарға жаңбыр күнделік жазады,

Қарт адам қорғасын бұлттарына қарайды.

Жаңбыр да жаз өткендей бітеді

Бірақ ол енді ешқашан жылымайды.

Қарт үйіне жалғыз келеді,

Ол пальтосын қалампырға іліп қояды.

Ол жазбаның шаңын сүртіп, шай құйып,

Мамырдың мәңгілікке жоғалып кеткенін есте сақтаңыз.

Бөлмеге аяқтың ұшымен қыс келеді,

Ол соңғы жолға нүкте қояды.

Қорғасын теңізінде шағалалардың айқайы басылды,

Көлеңке арасында шаршаған қарт ұйықтап жатыр...