Прошлое - Otto Dix

Молчаливые дети в хрустальном аду,

У своих грёз и песен бредут в поводу.

Одиноки и слепы, смертельно больны,

Никому не подвластны, лишь ночи верны.

В прошлом остались золотые года.

Прощай моё солнце, прощай навсегда.

Серебряных нитей сплетается сеть,

Моей птице-душе из неё не взлететь.

И идут эти дети тропой без конца,

И у каждого рана на месте лица.

Они молча подходят к закрытым вратам,

Словно тени, ступая по жёлтым цветам.

В прошлом остались золотые года.

Прощай моё солнце, прощай навсегда.

Серебряных нитей сплетается сеть,

Моей птице-душе из неё не взлететь.

Величайшее несчастье — быть счастливым в прошлом.

Хрусталь тозақтағы үнсіз балалар,

Армандары мен әндерінде олар себепке айналады.

Жалғыз және соқыр, айықпас ауру,

Ешкімге бағынбайды, тек түндер ақиқат.

Алтын жылдар артта қалды.

Қош бол күнім, қош бол мәңгілік.

Күміс жіптердің торы тоқылған,

Менің құс жаным одан ұшып кете алмайды.

Бұл балалар шексіз жолмен жүреді,

Және әрқайсысының бетінің орнында жара бар.

Олар үнсіз жабылған қақпаларға жақындайды,

Сары гүлдерде жүрген көлеңкелер сияқты.

Алтын жылдар артта қалды.

Қош бол күнім, қош бол мәңгілік.

Күміс жіптердің торы тоқылған,

Менің құс жаным одан ұшып кете алмайды.

Ең үлкен бақытсыздық - өткенде бақытты болу.