Орфей - Otto Dix

Сколько стихов, не тебе посвящённых,

Рвал я в кровавые клочья руками,

Что знаков судьбы верою посвящённых

Блуждал я во тьме преисподней веками.

Ты побежать за мною по снегу

Вряд ли захочешь, и вряд ли сумеешь.

Ты превратишься из альфы в омегу

И в сердце моём потихоньку истлеешь.

Я Орфей, а ты моя Эвридика,

Но ты остаёшься в снежном аду

Я отвернусь цепенея от крика,

И не оглядываясь, уйду.

Нас за руку тени берут, провожая,

И молча ведут за собой в бесконечность.

Изящно тебя от меня отрывая,

Даря одиночества стылую вечность.

Я годы потратил на поиски счастья,

Спускаясь в Аид, на Олимп поднимаясь

Любовь-это зверь с окровавленной пастью

Мы гибнем поймать его тщетно пытаясь.

Я Орфей, а ты моя Эвридика,

Но ты остаёшься в снежном аду

Я отвернусь цепенея от крика

И не оглядываясь, уйду.

Я отвернусь цепенея от крика

И не оглядываясь, уйду.

Саған арналмаған өлең жолдары қаншама,

Қолыммен қанды кесектерді жырттым,

Имандылыққа бағышталған тағдырдың белгілері қандай

Ғасырлар бойы жер асты қараңғылығында қаңғыдым.

Сіз менің артымнан қарда жүгіресіз

Сенің қалауың екіталай және қолыңнан келуі екіталай.

Сіз альфадан омегаға айналасыз

Ал менің жүрегімде сен ақырындап ыдырайсың.

Мен Орфеймін, ал сен менің Эвридикамсың,

Бірақ сіз қарлы тозақта қаласыз

Мен жылаудан жансыздандым,

Ал артыма қарамай мен кетемін.

Көлеңкелер бізді қолымыздан ұстап, шығарып салады,

Және оларды үнсіз шексіздікке жетелейді.

Сені меннен сыпайы жұлып алып,

Жалғыздыққа мұздаған мәңгілік сыйлау.

Бақытты іздеп жылдарымды өткіздім,

Аидқа түсу, Олимпке көтерілу

Махаббат – аузы қанды мал

Біз оны босқа ұстаймыз деп өлеміз.

Мен Орфеймін, ал сен менің Эвридикамсың,

Бірақ сіз қарлы тозақта қаласыз

Мен айқайлаудан бас тарттым

Ал артыма қарамай мен кетемін.

Мен айқайлаудан бас тарттым

Ал артыма қарамай мен кетемін.