Икар - Otto Dix

Под твоим языком молоко и мёд,

В глазах тёмно-синий арктический лёд,

В пальцах сминаешь души моей прах,

Играя рождаешь сомненья и страх.

Больше так не могу, как же больно летать!

Жгучий ветер, смешанный с пеплом, глотать.

Больше так не могу я на землю хочу,

Но всё выше и выше я к солнцу лечу…

Я твой каменный страж с обожжённым лицом.

Назови меня братом или отцом

И дыханьем своим горький пот остуди,

Обними и прижми к бессердечной груди.

Чужеродной звездой я в твой мир упаду,

Вожделенный покой среди скал я найду.

Буду счастлив когда скуёт меня лёд,

Буду с радостью пить ядовитый твой мёд.

Больше так не могу, как же больно летать!

Жгучий ветер, смешанный с пеплом, глотать.

Больше так не могу я на землю хочу,

Но всё выше и выше я к солнцу лечу…

Обожгу, даже если задену крылом —

Я всего лишь хочу поделиться теплом.

Но для Солнца планета твоя так мала,

И в объятьях моих ты сгораешь дотла.

Тіліңнің астында сүт пен бал

Қою көк арктикалық мұздың көзінде,

Саусақтарыңда сен менің жанымның күлін басып кетесің,

Ойнау күмән мен қорқыныш тудырады.

Мен мұны енді істей алмаймын, ұшу қандай азапты!

Күлмен араласқан жанып тұрған жел.

Мен мұны енді істей алмаймын, мен қонғым келеді,

Бірақ мен күннен күнге биіктеп күнге қарай ұшамын...

Мен сенің жүзің күйген тас күзетшімін.

Мені аға немесе әке деп атаңыз

Ащы теріңізді тынысыңызбен суытыңыз,

Құшақтап, жүрексіз кеудеге басыңыз.

Бөтен жұлдыз ретінде мен сенің әлеміңе түсемін,

Мен аңсаған тыныштықты жартастардың арасынан табамын.

Мұз мені байласа бақытты боламын,

Мен сенің улы балыңды қуана ішемін.

Мен мұны енді істей алмаймын, ұшу қандай азапты!

Күлмен араласқан жанып тұрған жел.

Мен мұны енді істей алмаймын, мен қонғым келеді,

Бірақ мен күннен күнге биіктеп күнге қарай ұшамын...

Қанатпен ұрсам да өртеп жіберемін -

Мен жай ғана жылулықпен бөліскім келеді.

Бірақ Күн үшін сіздің планетаңыз өте кішкентай,

Ал сен менің құшағымда күйіп күлдейсің.