Utopia - Nomadi

Utopia aveva una sorella maggiore

che si chiamava Verit?

senza errore

lanciava spesso un aquilone nel vento

su cui era scritto libert?

con l’accento.

Le due sorelle trascorrevano il tempo

senza fermarsi mai neppure un momento

avvinte sempre quel aquilone

senza sapere, sapere ragione.

Ma troppo deboli le braccia delle fate

e troppo fini quelle dita delicate

strapp?

la fune il forte vento quel giorno

e l’aquilone pi?

non fece ritorno.

Quell’incidente cancello la magia

le due sorelle separaron la via,

Utopia and?

per il mondo a cercare

e Verit?

gi?

si pensava a sposare.

La Verit?

si sposava col Tempo

anche Utopia fu invitata all’evento,

«Non ti sposare resta libera che tedi

guarda che le parole son seni!»

«E parole sono seni hai ragione

ma per fiorire non?

gi?

la stagione».

«Il tuo non?

un matrimonio d’affetto

ti peser?

questa casa e quel letto.»

Mentre Utopia andava via allegramente

perch?

vedeva il futuro presente

Verit?

a capo chino sussurrava

«Stai confondendo il desiderio e il destino».

E l’animo corse come fa un torrente

cambiando segno tra passato e presente,

Utopia ogni notte un uomo amava

ed all’alba lo abbandonava.

Per verit?

a quanto si dice

il matrimonio non fu mai felice

il Tempo non?

un marito ideale

avaro vecchio ed anche brutale.

Ma infondo infondo qualcosa ne ha avuto

con tanti (mille)* amanti lo ha reso cornuto

ed alla fine dell’infedelt?

ha avuto l’eredit?.

Mentre Utopia che non ha un padrone

ne ha centomila senza alcuna ragione

resta da sempre a vagare nel prato,

ma l’aquilone non l’ha pi?

trovato.

Утопияның үлкен әпкесі болды

қайсысы Ақиқат деп аталды?

қатесіз

ол батпырауық желге жиі лақтыратын

бостандық қай жерде жазылған?

екпінмен.

Апалы-сіңлілі екеуі уақытты өткізіп жіберді

бір сәтке де тоқтамай

ол батпырауықты әрқашан байлайтын

себебін білмей, білмей.

Бірақ перілердің қолдары тым әлсіз

және бұл нәзік саусақтар тым жақсы

жыртылған?

арқан сол күні қатты жел

және батпырауық пи?

қайтып келмеді.

Бұл апат сиқырды жояды

екі әпке жолды ажыратты,

Утопия және?

әлем іздеу үшін

және шындық?

қазірдің өзінде

үйленеді деп ойлады.

Шыны?

уақытпен үйленді

Іс-шараға Утопия да шақырылды,

«Үйленбе, жалыққанша бос жүр

Қараңызшы, сөздер кеудеге ұқсайды! »

«Ал сөз – кеуде, дұрыс айтасың

бірақ гүлдену емес пе?

қазірдің өзінде

маусым».

«Сен емес пе?

махаббат неке

сені салмақтай ма?

бұл үй және бұл төсек ».

Утопия қуана кетіп бара жатқанда

неге?

ол қазіргі болашақты көрді

Шындық па?

– деп басын төмен салып сыбырлады

«Сен қалау мен тағдырды шатастырып жатырсың».

Ал жан ағын судай жүгірді

өткен мен қазіргі арасындағы таңбаның өзгеруі,

Әр түнде бір адам жақсы көретін утопия

Таң атқанда ол оны тастап кетті.

Шынында?

не айтылған

неке ешқашан бақытты болмады

Уақыт жоқ па?

идеалды күйеу

сараң қарт, сонымен қатар қатыгез.

Бірақ ол негізсіз бірдеңе болды

сонша (мың) * ғашықтарымен ол оны мойынсұндырды

және опасыздықтың соңында?

мұраға ие болды.

Қожайыны жоқ Утопия

онда еш себепсіз жүз мың бар

әрқашан шалғында кезіп жүрді,

бірақ батпырауқұлақта ол енді жоқ па?

табылды.