Chronicles - Make Them Suffer

Fear my name, in the dead of the night for I am reborn of flame.

You will feel my wrath, I will destroy all things that lay in my path

It’s raining relentlessly, and the last little flickering flame which I kindled

and cared for so dearly is beginning to wither and fade.

Now here I tend,

in darkness.

Scrawling onto tattered pages you once held so close.

Sleep has overtaken us, and if it weren’t for these binds I would float away.

Fear my name, In the dead of the night.

My burden is bound by tales I wrote, these have been the Chronicles of Woe.

Burn down the forests.

No longer are they my home.

Morrow, you cursed them, or so it reads in the Chronicles of Woe.

Now feel my wrath.

Tear down the skies.

Feel my wrath, my hatred engulfs me, destroying your dreams.

Feel my wrath, I’ll bide my time and burn you alive.

Feel my wrath.

My vengeance shall be swift, at my burning hand,

The flames from my fingertips dwindle and cheer, at the torment of man.

Tear down the fucking skies.

Can you feel the surge of hatred from my torment.

I burdened your stories, you left for me dead and cursed the forest.

My name is forever echoed throughout the wastes, and my malevolence is eating

my heart out.

Should you hear it,

Fear my name, in the dead of the night for I am reborn of flame.

You will feel my wrath, I will destroy all things that lay in my path

I’ve burdened your stories, your codex of sorrow and lies.

I relinquish this duty, take back what once you kept so safe.

Fear my name, In the dead of the night.

I burden no longer the tales I wrote, take of me these Chronicles of Woe.

Burn down the forests.

No longer are they my home.

Morrow, you cursed them, or so it reads in the Chronicles of Woe.

Fear my name, In the dead of the night.

I burden no longer the tales I wrote, take of me these Chronicles of Woe.

Fear my name, In the dead of the night.

I burden no longer the tales I wrote.

These are the Chronicles of Woe.

Менің атымнан қорқыңдар, түннің қараңғысында, Мен жалыннан қайта тудым.

Сіз менің қаһарымды сезінесіз, мен жолымда жатқанның бәрін жоямын

Толассыз жаңбыр жауып жатыр және мен тұтандырған соңғы кішкентай сөніп тұрған жалын

және соншалықты қамқорлық солып жаса бастады.

Енді мен міне,

қараңғыда.

Бір кездері жақын ұстаған жыртылған парақтарға қарай сырғыту.

Ұйқы бізді басып алды, егер осы байламдар болмаса мен  қалқып кетер едім.

Менің атымнан қорқып, Түннің қараңғысында.

Менің ауыртпалығым мен жазған ертегілер байланысты, бұл Қайғы шежірелер болды.

Ормандарды өртеп жіберіңіз.

Олар енді менің үйім емес.

Ертең, сіз оларды қарғадыңыз, немесе бұл «Қайғы шежірелерінде» жазылған.

Енді менің ашуымды сезін.

Аспанды құлат.

Менің ашуымды сезін, өшпенділігім мені орап, армандарыңды бұзады.

Менің қаһарымды сезін, мен уақытымды өтіріп, сені тірідей өртеп жіберемін.

Менің ашуымды сезін.

Менің кек  жылдам болмақ жанып қолымда 

Саусақтарымның ұштарынан шыққан жалын әлсіреп, адамның азабынан  қуанып жатыр.

Аспанды құлат.

Менің азаптауымнан  өшпенділік  толқынын  сезе аласыз ба?

Мен сенің әңгімелеріңе ауыртпалық түсірдім, сен мені өлі қалдырып, орманды қарғадың.

Менің  есімім қалдықтарда мәңгілік жаңғырық жаңғырады және жамандығым жейді

жүрегім ауырды.

Есту керек пе,

Менің атымнан қорқыңдар, түннің қараңғысында, Мен жалыннан қайта тудым.

Сіз менің қаһарымды сезінесіз, мен жолымда жатқанның бәрін жоямын

Мен сіздің әңгімеңізді, қайғы мен өтірік туралы кодексіңізді жүктеп алдым.

Мен бұл міндеттен бас тартамын, бір кездері сақтаған нәрсені қайтарамын.

Менің атымнан қорқып, Түннің қараңғысында.

Мен енді жазған ертегілерімді жүктемеймін, мына қасірет шежіресін алыңыз.

Ормандарды өртеп жіберіңіз.

Олар енді менің үйім емес.

Ертең, сіз оларды қарғадыңыз, немесе бұл «Қайғы шежірелерінде» жазылған.

Менің атымнан қорқып, Түннің қараңғысында.

Мен енді жазған ертегілерімді жүктемеймін, мына қасірет шежіресін алыңыз.

Менің атымнан қорқып, Түннің қараңғысында.

Мен жазған ертегілерді енді жүктемеймін.

Бұл — Қасірет шежіресі.