Gloria Aeterna - Jantar

Suze frustracije, teku niz lice do hladnog poda

Drhtave ruke razbacuju sve bilješke sa stola

U kojima leže slova i formule kao dokaz

Da on, ne može biti niti malo poput Boga

U noćima boli, čuju se urlici sa dvora

Kruna n sjaji k’o prije, ništa nije kao onda

Izdaju ga podočnjaci i miris njegovog znoja

Bolst skida ga sa trona i postavlja ispred groba

Portret iz doba stare slave sa zlatnim okvirom

Više nije mu sličan jer slika isijava život

A on ima još malo, al' ne priznaje nikom

Svoje blijedo lice smrti pokušava sakrit' šminkom

Ne pokazuje milost, jer ona je mrtva u njemu

Svoje kraljevstvo i dalje sad tjera u jad i bijedu

Jer on je 100% siguran, da neko na svijetu

Ima znanje da prevari prirodu i slomi vjeru

Zato glasnici u prvom svjetlu, odrede pravac

Do mudraca koji čuvaju spise sumerskih tajna

Vojskom šalje sve poluge zlata i čak još danas

Otputuju po recepte vječnosti pohlepnog kralja

Nakon 7 tjedana, još kojih nekol’ko dana

Od 4 kraljevska glasnika, 2 došla su natrag

Spuštenih glava prolaze kroz vrata do glavnog oltara

Iza kojeg sjedi bolest sama sa očima pakla

Sluša priče o izdaji, ne može doći do zraka

Počne plakat k’o nikad, fakat, čim istinu sazna

Nisu došli do cilja, a vojska je prestala jahat'

Ubila je dvojicu i drugu poslala je nazad

Do vladara željnog moći i života bez kraja

Da prenesu poruku i objasne kaj se događa

Oni vratit će se brzo kad njega dostigne kazna

Čim on spoji se zemljom, vodoravno poput gmaza

I zaklopi oči, al' ne da trepne ili spava

Već kad duša mu se slomi u komade poput stakla

Čim organi se ugase k’o i večernja lampa

I bace ga u raku duboku k’o Marijanska brazda

Zlato vratit će narodu, jer narodu pripada

Da osvijetle živote u ovom kraljevstvu mraka

Do temelja će srušit dvorac nazvan «Vječna slava»

S tim će napokon prekinut administraciju vraga

«Oprostite visosti», svaka nada je nestala

Ruka stala je drhtat' i predstava je prestala

U odrazu na kaležu pojavljuje se lešina

Osjeti bol u prsima i nađe se na leđima

Polako on postaje hladan da lakše prijeđe na

Prebivalište duša koje isto je k’o pećina

Osuđen na vječnost, al' ne pripada vječnima

Jer svako živ polako njegovo lice briše iz sjećanja

«A u istome gradu ispod starog kamenog mosta živio je on: gladni pjesnik.

Sanjao je o mjestu gdje nema gladi, bolesti i siromaštva.

Teško mu je bilo

razabrati je li riječ o snu ili halucinaciji.

Na kraju, bilo je sasvim svejedno,

jer ono što je vidio nije bilo stvarno.

Svakih nekoliko noći na most su

dolazili kraljevi ljudi koji su ubijali pobunjenike i bacali ih u rijeku.

A da bi on svaki puta, iznova razočaran u svijetu kakvom živi krenuo krvlju

pisati stihove o svojim snovima.»

Bio je, dio jedne sredine ispod nebeske tmine

Gdje je narod gladan, a na dvoru cijede se dinje

Jede se, pije, i kralju jebe se di je puk jer

Siromašan luta dok aristokrati vide put

Nazad na protagonista, nije mu ostalo ništa

Osim mjesta za počinak ispod mosta dok kiša

Pere zločin sa starog kamenog pločnika

Očni kapci postanu teški kad padne noć i tad

Uplovi u nove snove o zemlji nekoj

Gdje iz vedrog neba cure svježi med i mlijeko

Ne bi rek’o da je san jer hrana ima okus

A miris je stvaran k’o i voda iz bunara

U to koraci čuvara, spuste ga iz ovog raja

U pakao siromaštva i bolesti rodnog grada

On otvara oči, razočaran kroči naprijed

Ni ne sluteći da će nastupiti noćni zaplet

Kočija se zaustavlja na samoj sredini mosta

Sakrio se iza stabla, ali ipak vidi dosta

«Što sad ovdje se događa?»

zapita se, «Grozna svađa»

Nagađa, razaznajući dva čuvara iz grada i

Građanina, valjda ima grijeh koji ne želi priznat nikom

Pomisli, pa čuje nazivaju ga izdajnikom

Iznad njih k’o da sijevaju vatrene munje

On zove upomoć, pa mu govore: «Sad te ne čuje

Ni majka, ni uljezi s kojima snuješ planove protiv krune.»

Vežu mu dlanove, pa noge, a on se kune

Da nije ništa skrivio, samo je živio iskreno

Punim plućima, kažu mu: «Budi kuš!»

i tad

Kao od šale mu oštrim noževima raspore grkljan

Gurnu ga s mosta pa kraj rijeke padne dolje mrtav

On je drhtao promatrajući djelo vraga

Blijed od straha promuca «Osvetit ću se jednog dana»

Pa krene piskarat, duša vene, um izgara

Dobri duh iz grada stvara paragrafe ljudskih jada

Zove mrtve perom natopljenim krvlju nove žrtve

Opisujući zločine ove jalove crkve

Pa stavi novi naslov: «Zemlja vječnog blagostanja»

I stane nizati stihove o mjestu kakvo sanja

Dvjesto takvih strana znače nešto čak i nama

Makar će mnogi reći da ih je teško shvatit danas:

«Povijest piše umjetnost, umjetnik piše povijest

Biće tone u vječnoj nadi da bit će bolje

U cik zore vidim prljavštinu naših srca

Pa pokušavam upitati svoje zašto kuca.»

Izdahnuo je mlad ispod mosta jedno veče'

Netko reče da je jadan ost’o nedorečen

Ali Gloria Aeterna, skup krvlju pisanih pjesama

Ostala je živjet, a kralj je nestao bez traga

Жүзімнен суық еденге ағып жатқан көңілсіз жас

Қол алысу үстелдегі барлық жазбаларды шашыратады

Дәлел ретінде қай әріптер мен формулалар жатыр

Иә, ол Құдай сияқты ештеңе бола алмайды

Ауырған түндерде ауладан айқай естіледі

Тәжі бұрынғыдай жарқырайды, ол кездегідей ештеңе жоқ

Оның қара шеңберлері мен оның терінің иісі оған опасыздық жасайды

Болст оны тақтан түсіріп, қабірдің алдына қояды

Алтын жақтаумен ескі даңқты күндердің портреті

Ол енді оған ұқсамайды, өйткені бейне өмірді нұрландырады

Ал оның әлі де азы бар, бірақ ешкімге мойындамайды

Боянып ажалдың бозарған жүзін жасыруға тырысады

Ол мейірімділік танытпайды, өйткені бұл оның бойында өлі

Ол әлі де өз патшалығын қайғы-қасірет пен қайғы-қасіретке айдап келеді

Өйткені ол әлемде біреу екеніне 100% сенімді

Оның табиғатты алдап  сенімді бұзатын білімі бар

Сондықтан хабаршылар бірінші жарықта бағыт-бағдар береді

Шумер құпиясын сақтайтын данышпандарға

Ол барлық алтын құймаларды әскерге, тіпті бүгінге дейін жібереді

Олар сараң патшаның мәңгілік рецепттерін алу үшін саяхаттайды

7 аптадан кейін, тағы бірнеше күн

4 патша хабаршысының 2-і қайтып келді

Бастар иіліп, бас құрбандық үстелінің есігінен өтеді

Оның артында тозақ көзімен ауру жалғыз отыр

Сатқындық туралы әңгімелерді тыңдайды, ауа алмайды

Ол бұрын-соңды болмағандай жылай бастайды, бірақ шындықты білген бойда

Олар мақсатына жете алмады, ал әскер мінуді тоқтатты'

Ол екеуін өлтіріп, екіншісін қайтарып жіберді

Билік пен шексіз өмірге құштар билеушіге

Хабарды жеткізу және не болып жатқанын түсіндіру

Олар оған жаза жеткенде тез оралады

Жермен қосыла салысымен жорғалаушы сияқты көлденең

Және ол көздерін жұмады, бірақ жыпылықтау немесе ұйықтау үшін емес

Қазірдің өзінде оның жаны шыныдай бөліктерге бөлінгенде

Ағзалар кешкі шам сияқты сөнген бойда

Олар оны Мариана шұңқырындай терең шұңқырға тастайды

Алтынды халыққа қайтарады, өйткені ол халықтықі

Бұл қараңғылық патшалығындағы өмірді жарықтандыру

«Мәңгілік даңқ» деп аталатын қамал іргетасына дейін бұзылады.

Осымен ол ақырында шайтанның басқаруын тоқтатады

«Ұлы мәртебеңізді кешіріңіз», барлық үміт үзілді

Қол дірілдеп, шоу тоқтады

Тостағанның шағылысында мәйіт пайда болады

Кеудесінің ауырғанын сезіп, арқасына тіреледі

Ол оңайырақ өту үшін баяу суық болады

Жандардың мекені үңгір сияқты

Мәңгілікке сотталған, бірақ мәңгілікке жатпайды

Өйткені тірі жанның бәрі өзінің бетін жадынан ақырындап өшіріп жатыр

«Ал сол қалада, ескі тас көпірдің астында ол өмір сүрді: аш ақын.

Аштық, ауру, жоқшылық жоқ жерді армандады.

Оған қиын болды

бұл арман немесе галлюцинация екенін анықтау.

Ақырында, бұл маңызды емес,

өйткені оның көргені шындыққа сәйкес келмеді.

Олар бірнеше түнде көпірде болады

патшаның адамдары келіп, көтерілісшілерді өлтіріп, өзенге лақтырып жіберді.

Және ол өмір сүріп жатқан әлемде қайта-қайта көңілі қалған сайын, ол қанмен басталады

армандарың туралы өлеңдер жаз».

Ол аспанның қараңғылығы астындағы ортаның бір бөлігі болды

Халықтың қарны аш, аулада қауын сығымдалған жерде

Оны жейді, ішеді, патшаны халық былғайды

Ақсүйектер жолды көрсе, кедей тентеді

Кейіпкерге қайта оралсақ, оның ештеңесі қалмады

Жаңбыр жауып тұрғанда көпірдің астында демалатын орыннан басқа

Ол қылмысты ескі тас төсеніштен жуады

Түн түскенде, содан кейін қабақтар ауырлайды

Белгілі бір ел туралы жаңа армандарға барыңыз

Ашық аспаннан балғын бал мен сүт аққан жер

Мен бұл арман деп айтпас едім, өйткені тағамның дәмі бар

Ал иісі құдықтан шыққан судай шынайы

Оған, қамқоршының қадамдары оны осы жұмақтан түсірді

Туған қаланың кедейлігі мен ауруының тозағына

Ол көзін ашады, көңілі қалғандай алға қадам жасайды

Түннің сюжеті орын алады деп тіпті күдіктенбейді

Арба көпірдің ортасына келіп тоқтайды

Ол ағаштың артына тығылды, бірақ әлі де көп нәрсені көреді

«Қазір мұнда не болып жатыр?»

«Сұмдық жанжал» деп өзінен сұрады.

Ол қаладан екі күзетшіні анықтап, болжайды

Азамат, оның ешкімге мойындағысы келмейтін күнәсі бар шығар

Ойлан, содан кейін оны сатқын деп атады

Үстінде отты найзағай сепкендей

Ол көмекке шақырады, сондықтан олар оған: «Ол қазір сізді естімейді

Сенің анаң да, сен тәжге қарсы жоспар құрған қаскөйлер де емес».

Олар оның қолын, сосын аяғын байлайды, ал ол ант береді

Ол ештеңені жасырмады, тек адал өмір сүрді

Өкпелерінің шыңында олар оған: «Жақсы бол!» дейді.

содан соң

Олар қалжыңдағандай өткір пышақтармен оның тамағын кесіп тастады

Олар оны көпірден итеріп жібереді, ал өзеннің жағасында өлі құлап қалады

Ібілістің ісін көріп, қалтырап кетті

Қорқыныштан бозарған ол: «Мен бір күні кек аламын»

Сонымен пескарат басталады, жан құрғайды, ой өртенеді

Қаладан шыққан жақсы рух адам қасіретінің параграфтарын жасайды

Жаңа құрбанның қанына малынған қаламмен өлгендерді шақырады

Осы бедеу шіркеудің қылмыстарын сипаттау

Сонымен, жаңа атауды қойыңыз: «Мәңгілік гүлдену елі»

Ал өзі армандаған жер туралы өлең жазуды қойды

Мұндай екі жүз бет тіпті біз үшін бір нәрсені білдіреді

Көптеген адамдар бүгін оларды түсіну қиын екенін айтады:

«Өнерді тарих жазады, тарихты суретші жазады

Жақсы болады деген мәңгілік үмітке батады

Таң атқанда жүрегіміздің ластығын көремін

Сондықтан мен өзімнен неге соғып жатқанын сұрауға тырысамын ».

Ол бір кеште көпірдің астында жастай қайтыс болды

Біреу кедей адам екен дейді

Бірақ Глория Аетерна, қанмен жазылған өлеңдер жинағы

Ол аман қалды, ал патша із-түзсіз жоғалып кетті